Zaburzenia w wydzielaniu hormonu wzrostu prowadzą do powstawania chorób związanych z budową ciała. Niedoczynność przysadki i tym samym zbyt niskie wydzielanie hormonu wzrostu sprawia, że organizm nie rośnie prawidłowo. Osoby ze zbyt małą ilością hormonu wzrostu cierpią na karłowatość, czyli mają bardzo niski wzrost i krępą budowę ciała. Przeciwnie nadczynność przysadki i nadmierne wydzielanie hormonu wzrostu będzie prowadziło do zbyt intensywnego rozwoju. W zależności od okresu, w którym wydzielanie hormonu wzrostu jest zwiększone, wystąpić może gigantyzm, objawiający się bardzo wysokim wzrostem przy zachowaniu proporcji ciała, lub akromegalia powodująca nadmierny rozrost niektórych tylko części ciała np. uszu, nosa, dłoni.

Przytarczyce wydzielają parathormon odpowiedzialny za podwyższanie stężenia wapnia we krwi. Niedoczynność przytarczyc może prowadzić do występowania częstego uczucia mrowienia, ale i przede wszystkim tężyczki objawiającej się nadmiernymi skurczami mięśni szkieletowych oraz oddechowych. Z kolei nadczynność przytarczyc prowadzi do odwapnienia kości, przez co zmienia się ich struktura. Wywołuje to częste bóle kości i problemy z chodzeniem.

Cukrzyca typu I oraz cukrzyca typu II nie różnią się między sobą pod względem objawów. Różnica między nimi polega na przyczynach i mechanizmie ich powstawania. Cukrzyca typu I wynika z niedoboru insuliny we krwi, który zwykle jest spowodowany uszkodzeniami komórek trzustki. Cukrzyca typu I ujawnia się już w dzieciństwie. Z kolei w cukrzycy typu II poziom glukozy jest prawidłowy, jednak nie działa ona w należyty sposób, gdyż komórki organizmu są oporne na jej działanie. Ten typ cukrzycy rozwija się bardzo wolno i objawia zwykle dopiero u osób starszych.

Stres jest to fizjologiczna i psychologiczna reakcja organizmu na działanie zewnętrznych lub wewnętrznych czynników (stresorów), powodujących zmianę funkcjonowania organizmu i zaburzenie homeostazy. W wyniku ich działania następuje mobilizacja organizmu w celu dostosowania się do zmiany.

Pod wpływem działania stresora podwzgórze wysyła impulsy nerwowe do rdzenia nadnerczy oraz wydziela hormony stymulujące przysadkę. Ta z kolei uwalnia kortykotropinę pobudzającą korę nadnerczy. Uaktywnione w ten sposób nadnercza wydzielają adrenalinę (część rdzeniowa - już w pierwszej minucie od zadziałania stresora) oraz kortyzol (część korowa - po ok. 30 minut od zadziałania stresora). Adrenalina i kortyzol wprowadzają i utrzymują organizm w stanie mobilizacji i pobudzenia do walki z czynnikiem stresowym.