Rozwiązanie 1:
Budowa skóry ściśle wiąże się z jej funkcjami. Dzięki temu, że skóra stanowi ciągłą, nieprzepuszczalną (w obrębie najbardziej zewnętrznej warstwy naskórka) dla wody powłokę możliwa jest ochrona organizmu przed różnego rodzaju urazami oraz utratą wody. Znajdujące się w warstwie rozrodczej komórki barwnikowe chronią z kolei przed szkodliwym działaniem promieni UV. W innych komórkach warstwy rozrodczej, pod wpływem światła słonecznego, dochodzi do powstania witaminy D3. Znajdujące się w skórze naczynia krwionośne biorą udział w termoregulacji. Kiedy temperatura ciała spada, naczynia krwionośne skóry zwężają się (co zmniejsza straty ciepła). Jeśli zaś temperatura ciała rośnie, naczynia krwionośne ulegają rozszerzeniu (co umożliwia wypromieniowanie nadmiaru ciepła). Gruczoły, będące wytworami naskórka również odpowiedzialne są za pewne funkcje skóry. Wraz z potem, wydzielanym przez gruczoły potowe, organizm wydala przez skórę substancje zbędne i szkodliwe tj. mocznik, nadmiar wody i soli mineralnych. Z kolei gruczoły łojowe i mlekowe wydzielają kolejno łój i mleko. Dzięki obecności w skórze licznych receptorów, m.in. termicznych i mechanicznych, możliwe jest odbieranie bodźców pochodzących ze środowiska zewnętrznego. Skóra w niewielkim stopniu bierze także udział w wymianie gazowej.
Rozwiązanie 2:
Skóra zbudowana jest zasadniczo z dwóch warstw: zewnętrznego naskórka i położonej pod nim skóry właściwej. Każda z tych warstw ma określoną budowę, która wiąże się ściśle z jej funkcjami. Naskórek jest warstwą skóry, która ze względu na nieprzepuszczalność dla wody (najbardziej zewnętrzna warstwa) zabezpiecza skórę przed wysuszaniem. Ponad to komórki znajdujące się w warstwie rozrodczej naskórka wytwarzają melaniny - barwniki odpowiadające za pigmentację skóry oraz chroniące jej głębsze warstwy przed szkodliwym promieniowaniem UV. Inne komórki warstwy rozrodczej są miejscem wytwarzania witaminy D3 z udziałem światła słonecznego. Ważną funkcją naskórka jest także wytwarzanie tzw. przydatków skóry czyli: włosów, paznokci oraz gruczołów, które powstają w warstwie rozrodczej. Skóra właściwa stanowi właściwą powłokę ciała. To właśnie w tej warstwie skóry umiejscowione są naczynia krwionośne, włókna nerwowe i ich zakończenia, czyli receptory, mieszki włosowe oraz gruczoły. Skóra właściwa odpowiada za termoregulację, poprzez krążącą w naczyniach krwionośnych krew i parowanie potu wydzielanego przez gruczoły potowe. Dzięki receptorom znajdującym się w skórze właściwej, odbiera ona sygnały i bodźce ze środowiska zewnętrznego a łój, który jest wydzieliną gruczołów łojowych zapobiega wnikaniu drobnoustrojów i chroni włosy oraz skórę przed wysuszeniem.
Rozwiązanie 1:
Znajdujące się w skórze naczynia krwionośne biorą udział w termoregulacji. Kiedy temperatura spada, naczynia krwionośne skóry zwężają się (co zmniejsza straty ciepła). Jeśli zaś temperatura rośnie, naczynia krwionośne ulegają rozszerzeniu (co umożliwia wypromieniowanie nadmiaru ciepła), zaś gruczoły potowe wydzielają pot mający na celu ochłodzenie skóry poprzez odprowadzanie ciepła w parowaniu wody.
Rozwiązanie 2:
Podstawowym mechanizmem regulacji temperatury jest zwężanie lub rozszerzanie naczyń krwionośnych znajdujących się w skórze. Obniżenie temperatury wywołane jest przez rozszerzenie naczyń krwionośnych i zwiększony przepływ krwi, która przepływając oddaje ciepło do otoczenia. Gdy naczynia krwionośne są zwężone, ciepło zostaje zatrzymane w organizmie. Inny mechanizm dotyczy parowania wody, które wpływa na obniżenie temperatury ciała. Z parowaniem wody mamy do czynienia w momencie, gdy się pocimy, gdyż woda stanowi większą część potu. Pot pojawiający się na powierzchni skóry paruje i oddaje ciepło do otoczenia.
Rozwiązanie 1:
Skóra jest jednym z narządów zmysłów, ponieważ uczestniczy w odbieraniu bodźców z otoczenia. Jest to możliwe dzięki obecności receptorów wyspecjalizowanych w odczuwaniu bólu, ucisku, dotyku oraz zmian temperatury.
Rozwiązanie 2:
Skóra umożliwia odbieranie bodźców docierających ze środowiska zewnętrznego, ponieważ znajdują się w niej liczne receptory, np. termiczne i mechaniczne. Dzięki tym receptorom możliwe jest odczuwanie m.in. dotyku, ucisku, bólu dlatego skóra jest również narządem zmysłu.