Przykładowe rozwiązanie:

Na obszarze Europy znajdują się trzy główne jednostki tektoniczne. Są to:

1. Platforma wschodnioeuropejska - zajmuje ona rozległe obszary Europy Wschodniej od gór Ural, przez Nizinę Wschodnioeuropejską aż po Półwysep Skandynawski i Jutlandzki, północno-wschodnią Polskę, obszar Ukrainy aż do północnego wybrzeża Morza Czarnego i przedgórza Kaukazu. Ta jednostka tektoniczna składa się z dwóch części - starszego fundamentu krystalicznego, który zbudowany jest z twardych skał magmowych i metamorficznych oraz młodszej pokrywy, utworzonej przez skały osadowe, pochodzące między innymi ze zlodowaceń plejstoceńskich.

2. Obszar fałdowań paleozoicznych - rozciąga się generalnie na obszarze Europy Zachodniej od środkowej Polski, przez Niemcy i Czechy, północną i zachodnią Francję, Wyspy Brytyjskie oraz Półwysep Iberyjski (bez krańców południowych i obszaru Pirenejów). Obszar ten w erze paleozoicznej poddany został dwóm głównym ruchom górotwórczym - orogenezie kaledońskiej i hercyńskiej, w wyniku których powstały liczne, chociaż zwykle obecnie niezbyt wysokie pasma górskie takie jak Sudety, góry Harz, Rudawy, Ardeny, Wogezy, Masyw Centralny czy Góry Kantabryjskie. W północnej części tej jednostki tektonicznej powszechnie występują osady polodowcowe, które przykrywają starsze skały wieku paleozoicznego i mezozoicznego (m.in. wapienie).

3. Obszar fałdowań alpejskich - rozciąga się generalnie na obszarze Europy Południowej - od Karpat w Polsce aż po krańce Półwyspu Bałkańskiego, następnie na zachód przez Półwysep Apeniński, Alpy aż po Pireneje i Góry Betyckie na południowych krańcach Półwyspu Iberyjskiego. Obszar ten związany jest z kolizją płyty afrykańskiej i eurazjatyckiej, które doprowadziło do orogenezy alpejskiej na obszarze Europy. Powstały wówczas tutaj najwyższe łańcuchy górskie naszego kontynentu (Alpy, Pireneje, Góry Betyckie, Apeniny, Karpaty i Góry Dynarskie).