Panujący otrzymywali prawo decydowanie o wyznaniu panującym w ich władztwie, wśród wszystkich poddanych kontynuując zasadę czyja władza, tego religia. Poddani, natomiast w razie niezgadzania się z wyznaniem wprowadzonym przez króla bądź księcia mieli prawo emigrować na inne terytorium, w którym wyznawano taką religie, jaką oni uważali za słuszną.
Działania wobec innowierców, które uznawano za niedozwolone.