Rozwiązanie 1:
Dla swojego ubioru szlachta czerpała wzory z dziejów staropolskich (żupan pochodził od żupanów, czyli urzędników z XI w.), ale przede wszystkim inspiracją była moda Wschodu. W stroju polsko-litewskiego szlachcica z XVII w. znajdziemy najwięcej elementów opartych o stroje z Turcji oraz z tych należących do Tatarów.
Rozwiązanie 2:
Większość elementów szlacheckiego stroju została zapożyczona ze Wschodu. Ubiór szlachty epoki późnego baroku i wczesnego oświecenia inspirowany był kulturą Wschodu. Ówczesna Rzeczpospolita sięgała swoimi granicami Morza Czarnego, stąd naleciałości i fascynacje w modzie elementami orientalnymi. Strój szlachecki odznaczał się dostojeństwem i pięknymi barwami, świadczył o majętności i pochodzeniu danego szlachcica.
Rozwiązanie 1:
Cechy literatury polskiego baroku:
Przed potopem szwedzkim:
Po potopie szwedzkim:
Rozwiązanie 2:
Literatura barokowa w Polsce:
Zabytki barokowe w różnych miejscach w Polsce:
Rozwiązanie 1:
Sarmatyzm była to specyficzna dla polskiej szlachty ideologia, kultura i styl życia. Szlachta Rzeczpospolitej utrzymywała, że pochodzi od starożytnego ludu Sarmatów, zamieszkujących nad Donem i dolną Wołgą. W wyniku migracji tych plemion podbili także tereny Rzeczpospolitej. Mityczna geneza szlachty nadawała im poczucie odrębności i wyższości nad pozostałymi warstwami społecznymi. Szlachta uważała, że po Sarmatach odziedziczyła wyróżniające je cechy takie jak: umiłowanie wolności i równości, wojowniczość, odwagę, prawość i gościnność.
Charakterystyczną cechą stylu sarmackiego było przejmowanie elementów orientalnych i łączenie ich z tradycją Rzeczpospolitej.
Ideologia sarmatyzmu charakteryzowała się konserwatyzmem. Szlachta uważała, że istniejący ustrój Rzeczpospolitej za doskonały i sprzeciwiała się wszelkim reformom. Ostoją sarmatyzmu miała być religia katolicka, której szlachta nazywała siebie obrońcami. Postawy polskich sarmatów sprzyjały zjawiskom nietolerancji, wręcz ksenofobii.
W wyniku działań kontrreformacji większość szlachty powróciła do katolicyzmu. Megalomania zapoczątkowana ideą sarmatyzmu pozwoliła na rozwój poglądu utożsamiającego polskości z katolicyzmem.
Rozwiązanie 2:
Sarmatyzm - formacja kulturowa, która rozwijała się w Polsce od końca XVI do połowy XVIII w. Szlachta wierzyła, że w odróżnieniu od mieszczan i chłopów - pochodzi od znanego z waleczności ludu Sarmatów, który w starożytności zamieszkiwał ziemie Rzeczypospolitej. Panowie bracia uważali, że w ich ojczyźnie panuje idealny ustrój polityczny łączący zalety monarchii i republiki. Szlachta uznawała Rzeczpospolitą za kraj wyjątkowo bogaty ze względu na posiadane ogromne zasoby zboża i drewna. Początkowo poglądy sarmackie koncentrowały się na trosce o wspólne dobro kraju. Z czasem jednak przekonanie o doskonałości ustroju Rzeczypospolitej doprowadziło do bezkrytycznego uwielbienia dla wszystkiego co polskie, a w konsekwencji do niechęci i pogardy wobec cudzoziemców. Uważano, że szlachta Rzeczypospolitej jest najlepsza, najsilniejsza i najmądrzejsza, dlatego niczego nie musi się uczyć od innych narodów. Taka postawa skutecznie uniemożliwiła przeprowadzenie jakichkolwiek reform w państwie.
Cechy charakterystyczne sarmatyzmu:
- umiłowanie wolności i równości
- wojowniczość, odwaga
- prawość i gościnność
- przejmowanie elementów orientalnych i łączenie ich z tradycją Rzeczpospolitej
- konserwatyzmem - szlachta uważała, że istniejący ustrój Rzeczpospolitej za doskonały i sprzeciwiała się wszelkim reformom
- ostoją sarmatyzmu miała być religia katolicka, której szlachta nazywała siebie obrońcami
- ostawy polskich sarmatów sprzyjały zjawiskom nietolerancji, wręcz ksenofobii
- megalomania zapoczątkowana ideą sarmatyzmu pozwoliła na rozwój poglądu utożsamiającego polskości z katolicyzmem
- pobożność (nie zawsze szczera)
- umiłowanie zabaw i uczt
- pijaństwo
- popędliwość
- emocjonalność