Rozwiązanie 1:

Znaczenie kampanii włoskiej Napoleona

Kampania włoska miała duże znaczenie dla Francji, ponieważ zakończyła właściwie zmagania z I koalicją antyfrancuską. Sukcesy militarne w kilku bitwach zmusiły Austrię do poproszenia o pokój. W związku z tymi zwycięstwami Francja uzyskała znaczną część włoskich ziem, na których zaczęto tworzyć tzw. republiki siostrzane. Ta kampania miała, również znaczenie dla samego Napoleona, ponieważ umocniły one jego pozycję, dzięki zwycięstwo militarnym uzyskał dużą popularność we Francji, a także oddanie żołnierzy, którzy widzieli w nim zdolnego, zwycięskiego wodza.

Cel wyprawy do Egiptu

Po pokonaniu Austrii jedynym aktywnym przeciwnikiem Francji pozostała Wielka Brytania. Z tą Napoleon nie chciał walczyć na morzu, licząc się z tym, że zakończy się to klęską. Zamiast tego zamierzał uderzyć w Egipt. Celem zajęcia państwa nad Nilem było zagrożenie wpływom brytyjskim w Indiach, które przynosiły Brytyjczykom ogromne zyski.

Rozwiązanie 2:

W czasie kampanii włoskiej Napoleon Bonaparte pokonał wojska austriackie i zajął północne Włochy. Utworzył tam kilka nowych państw zależnych od Francji.

Napoleon wyruszył do Egiptu w 1798 roku. Wyprawa miała na celu odcięcie Anglii od jej kolonii w Afryce oraz Azji. Wyprawa Napoleona do Egiptu była elementem rywalizacji Francji i Anglii o wpływy w prowincjach słabnącego imperium osmańskiego. Prócz kwestii politycznych, Napoleonowi przyświecały czynniki kulturalno-naukowe, tzn. zabrał do Egiptu naukowców, którzy mieli zbadać kraj i opisać jego historię.  

Rozwiązanie 1:

Sposób sięgnięcia władzy przez Napoleona

Klęski w Egipcie skłoniły Napoleona do pozostawienia swoich żołnierzy w Egipcie i powrotu do Francji. Wiązało się to też z zawiązaniem na początku 1799 roku II koalicji antyfrancuskiej. Porażki Francuzów w walce z krajami koalicji doprowadziły do niezadowolenia z rządów skorumpowanego, skłóconego dyrektoriatu. Dzięki poparciu społeczeństwa oraz zaufaniu części rządzących 9 listopada 1799 r. Napoleon otrzymał dowództwo nad siłami wojskowymi w Paryżu wykorzystując je do dokonania zamachu stanu. Dyrektoriat został rozwiązany, rozpędzono Radę Pięciuset, a samemu ustalił nowe zasady sprawowania władzy we Francji.

Ustrój ustanowiony przez Napoleona

Głównym narzędziem sprawującym władzę we Francji był trzyosobowy konsulat. Napoleon w nim zasiadał, jako pierwszy konsul, który de facto dzierżył w rękach pełnie władzy. Posiadał on pełnię władzy wykonawczej oraz prawo inicjatywy ustawodawczej, mógł wpływać na sądownictwo, poprzez mianowanie sędziów. Dwójka pozostałych konsulów dysponowała jedynie głosem doradczym. W związku z tym był to ustrój, które miał sprawiać wrażenie, że kontynuuje dzieło republiki, jednak w rzeczywistości dawał całkowitą władzę jednej osobie - Napoleonowi Bonaparte.

Rozwiązanie 2:

Napoleon Bonaparte po nieudanej wyprawie do Egiptu, powrócił do Francji. Wykorzystując niezadowolenie z rządów dyrektoriatu 9 listopada 1799 r. (18 brumaire'a) dokonał zamachu stanu i ogłosił się pierwszym z trzech konsulów. W grudniu 1799 r. ogłosił konstytucję, zmieniając ustrój państwa. Jako pierwszy konsul posiadał pełnię władzy wykonawczej oraz inicjatywę ustawodawczą. W 1802 r. konsulat stał się dożywotni, a w 1804 r. Napoleon koronował się na cesarza Francuzów. Powołał nowy dwór, stwarzając tym samym nową arystokrację. Cesarz osadził swych braci na tronach wielu zdobytych państw. 

Konsulat - system ustrojowych, który ukształtował się we Francji po zamachu Napoleona Bonapartego. Na mocy nowej konstytucji z grudnia 1799 r. na czele państwa stanęli trzej konsulowie (od tego nazwa), ale realna władza znalazła się w rękach Napoleona jako pierwszego konsula. Formalnie kraj pozostawał republiką konstytucyjną, jednak w praktyce jego mieszkańcy utracili wpływ na proces podejmowania najważniejszych decyzji w państwie. Uprawnienia władzy ustawodawczej rozdzielono między cztery izby, przy czym ich członkowie nie pochodzili z wyboru, lecz nominacji. Obywatele mogli jedynie wskazywać kandydatów na urzędników, ale i w tym wypadku ostatecznego wyboru spośród nich dokonywały władze. Bonaparte kontynuował proces ujednolicenia państwa, wprowadzając system scentralizowanej administracji.

Rozwiązanie 1:

Okoliczności przejęcia władzy przez Cezara i Napoleona:

Podobieństwa:

• Przeprowadzony zamach stanu przy użyciu wojska,
• Wprowadzenie pełni władzy, ale przy użyciu zdeprawowanych struktur republikańskich,
• Zdobycie władzy w obliczu zagrożenia wewnętrznego,
• Dla obu władców istotnym czynnikiem było zaufanie wojska wynikłe z sukcesów militarnych.

Różnice:

• Napoleon uzyskał trwałą władzę, natomiast Cezar został zamordowany, 
• Zamach stanu Napoleona był bezkrwawy, natomiast przy przejęciu władzy przez Cezara przelała się rzymska krew,
• Napoleon rozwiązał stare struktury republikańskie, zawiązując nowe, natomiast Cezar starał się korzystać z senatu pozbawionego władzy.

Rozwiązanie 2:

Podobieństwa:

• Obaj zdobyli władzę przy pomocy zamachu stanu.
• Obaj starali się sprawiać pozory legalności swojej władzy w oparciu o zasady systemowe.
• Obaj zdobyli popularność dzięki zwycięstwom militarnym.
• Oboje mieli poparcie armii.

Różnice:

• Cezar już przed zamachem stanu piastował kluczowe stanowiska w państwie, Napoleon natomiast był generałem.
• Napoleona wywindowała do władzy rewolucja, Juliusz Cezar skorzystał z kryzysu republiki.
• Napoleon obalił dyrektoriat, który sprawował władzę przed nim, Juliusz Cezar senatu nie rozwiązał, lecz pozmieniał, by osłabić władze polityczną.