Rozwiązanie 1:

Władcy Polski dostrzegali możliwe zagrożenie, które może płynąć ze strony Prus. Dlatego też nałożyli na Prusaków pewne zasady, które ograniczały możliwości oraz samodzielność Prus. Władcy Prus nie mogli prowadzić własnej polityki zagranicznej, każdy kolejny miał składać hołd królowi Polski, a dziedziczenie miało odbywać się jedynie w linii męskiej dynastii Hohenzollernów, w razie której wygaśnięcia Prusy miały zostać włączone do Rzeczpospolitej. Co więcej władcy Polski zwiększali autonomię tylko wówczas gdy nie mieli innego wyboru, w związku z trudną sytuacją na innych granicach. Niestety okazało się, że nawet te środki zaradcze były niewystarczające. 

Rozwiązanie 2:

O tym, że władcy Polski dostrzegali zagrożenie płynące ze strony Prus świadczą:

• Albrecht Hohenzollern oraz jego następcy nie mieli prawa prowadzenia własnej polityki zagranicznej.
• Następcy Albrechta mieli każdorazowo składać hołd kolejnym władcom Królestwa Polskiego.
• Dziedziczenie w Prusach miało się odbywać tylko w linii męskiej Albrechta. Po jej wymarciu Prusy Książęce miały trafić do Rzeczpospolitej.

                                                      Autor: Jan Matejko

Symboliczne elementy i postacie na obrazie:

• Stańczyk - Błazen królewski o zamyślonym i zatroskanym wyrazie twarzy. Malarz wprowadził go, aby ukazać w jego osobie tych, którzy obawiali się odrodzenia w przyszłości niebezpieczeństwa Prus.
• Rękawica rycerska Albrechta Hohenzollerna - Rzucona na ziemie symbolizowała wyzwanie do pojedynku. Wprowadzona przez artystkę, aby przypominać o pruskim zagrożeniu.
• Jan Amor Tarnowski - Był przyszłym zwycięskim hetmanem, został wprowadzony jako symbol nadziei na zwycięstwo. Dlatego też trzyma w rękach buławę hetmańską, pomimo, że w 1525 roku jeszcze hetmanem nie był.
• Bona Sforza - Królowa stoi z wyraźnie niezadowoloną miną. Matejko wprowadził ją do obrazu, jako symbol tych, którzy nie byli zadowoleni z hołdu pruskiego. Królowa była, bowiem jedną z najzagorzalszych przeciwniczek tego rozwiązania, oponując za bardziej radykalną polityką mającą dążyć do pełnego zniszczenia zagrożenia na północy.