Rozwiązanie 1:

Zasada wprowadzona w Niemczech była bardzo opresyjna. Uzależniała panujące wyznanie w danym skrawku niemieckiego terytorium, od wiary księcia, który w nim rządził. W związku z tym obywatele całego kraju mieli narzucane wyznanie wiary, w które nawet nie wierzyli, w zależności od księstwa, w którym mieszkali. Osoby, które uznawały za słuszne inne wyznanie i nie chciały zdania zmienić były represjonowane albo zmuszane do emigracji do księstwa, w którym panował władca wierzący w ten sam sposób co oni.

Pogląd Zygmunta Augusta, który wpływał na politykę króla, wobec różnych religii oraz wyznań był bardziej liberalny. Władca zakładał, że rządzi obywatelami, ważne jest dla niego co robią, czy są posłuszni, czy pracują, płacą podatki i wypełniają swoje powinności, ale nie zarządza ich sumieniami. W związku z tym, choć król miał swoje zdanie, to nie wpływał na przekonania religijne obywateli, pozostawiając to im samym. Było to oryginalne podejście w skali europejskiej jak na ten okres, a przyczyniło się do tolerancji religijnej w Rzeczpospolitej oraz uczynienia jej tzw. krajem bez stosów.

Rozwiązanie 2:

Zasada: "cuius regio, eius religio", czyli  "czyja władza, tego religia" została ustanowiona w 1555 r. na mocy pokoju religijnego w Augsburgu. Zgodnie z tą zasadą poszczególni książęta niemieccy mogli narzucić wyznanie swoim poddanym. Kolejni władcy dokonywali wyboru wyznania.

Rzeczpospolita stała się krajem tolerancji religijnej, ponieważ jej władca - Zygmunt II August pragnął uniknąć bratobójczych wojen. Zwykł mawiać: "Nie jestem królem waszych sumień". Na obszarach dawnej Polski stykały się ze sobą dwa wielkie wyznania chrześcijańskie: katolicyzm i prawosławie. Na jej obszarze, żyli muzułmańscy Tatarzy, wyznający judaizm - Żydzi a także luteranie, kalwini i arianie.

Rozwiązanie 1:

Działania Kościoła katolickiego podejmowane w Rzeczpospolitej w ramach kontrreformacji:

• Wizytacje biskupie w diecezjach katolickich,
• Zakładanie seminariów dla duchownych, aby poprawić poziom ich wykształcenia,
• Sprowadzenie jezuitów do Polski przez Stanisława Hozjusza (biskupa warmińskiego) w 1564 roku,
• Jezuici zaczęli zakładać szkoły średnie dla młodzieży polskiej, zwane kolegiami,
• Założenie przez jezuitów Akademii Wileńskiej w 1579 roku,
• Przetłumaczenie Biblii na język polski przez Jakuba Wujka,
• Działalność pisarska i moralizatorska Piotra Skargi.

Rozwiązanie 2:

Kontrreformacja w Polsce:

Kontrreformacja w polskim Kościele katolickim miała ograniczony zasięg i spektrum działań ze względu na wiekową tradycję tolerancji religijnej panującą w Rzeczypospolitej i zapisaną jako zasada ustrojowa zgodnie z konfederacją warszawską. Pomimo tego kolejni władcy popierali działania kontrreformacyjne poprzez: 

• Przejęcie szkolnictwa przez zakonników (głównie jezuitów), którzy nauczali młodzież w duchu katolickim.
• Działania propagandowe, w których Kościół oraz jemu posłuszni obwiniali za przeróżne katastrofy właśnie innowierców, np. klęski żywiołowe miały być spowodowane gniewem Bożym wywołanym przez grzechy protestantów.
• Wkrótce po zakończeniu obrad soboru trydenckiego (1563 r.), w Polsce zaczęto wprowadzać opracowany przez niego program zmian w Kościele katolickim.
• W celu podniesienia poziomu intelektualnego i moralnego kleru, zakładano seminaria duchowne, a księży urzędujących na terenie parafii objęto nadzorem ze strony przełożonych. 
• Proboszczowie mieli odtąd obowiązek dbania o rozwój religijny i poziom moralny swoich wiernych. 
• Duchowni mieli regularnie głosić homilie w swoich kościołach, kontrolować liczebność parafii poprzez prowadzenie ksiąg chrztów, małżeństw i zgonów oraz mobilizować ludność do regularnego przyjmowania Komunii św. 
• Walkę z reformacją prowadziło wielu wybitnych kaznodziejów i pisarzy politycznych, m.in. Piotr Skarga oraz Jakub Wujek.

Rozwiązanie 1:

Unia brzeska

Przyczyny:

• Powstanie patriarchatu prawosławnego w Moskwie, który rościł sobie prawa do zwierzchności nad wszystkimi wyznawcami prawosławia, co groziło ingerencją Wielkiego Księstwa Moskiewskiego w sprawy Rzeczpospolitej.
• Cerkiew prawosławna w Rzeczpospolitej próbowała dokonać odnowy życia religijnego, wśród swoich wyznawców.
• Obie strony nie wykluczały porozumienia między obydwoma Kościołami.

Skutki:

• Powstanie unitów, czyli wyznawców Kościoła greckokatolickiego,
• Rozłam w religijności wschodnich rubieży Rzeczpospolitej, ponieważ większość wyznawców Prawosławia nie uznała unii brzeskiej, naz.ywani byli oni dyzunitami,
• Podział między wyznawcami Prawosławia istnieje po dziś dzień.

Rozwiązanie 2:

Przyczyny zawarcia unii brzeskiej (1596 r.)

Przyczyn zawarcia unii brzeskiej szukać należy w 1589 r., kiedy to w trakcie wizytacji cerkwi w Carstwie Rosyjskim, Jeremiasz II (patriarcha konstantynopolitański) powołał patriarchat moskiewski. Uświadomiło to stronie polskiej, zwłaszcza królowi Zygmuntowi III Wazie oraz Janowi Zamoyskiemu, iż istnieje realna groźba interwencji cara Rosji w wewnętrzne sprawy Rzeczpospolitej pod religijnym pretekstem.

W Polsce zaczęto rozważać dwa rozwiązania, które mogłyby temu zapobiec: 1) powołanie patriarchatu w Kijowie, 2) zawarcie unii religijnej między polsko-litewską Cerkwią prawosławną a Kościołem katolickim. Ostatecznie zdecydowano się na drugi zamysł, za którym opowiadała się również Stolica Apostolska. 

W 1595 r. zebrani na synodzie biskupi Cerkwi polsko-litewskiej ogłosili uroczyście zawarcie unii religijnej z Kościołem katolickim. 

Zawarcie unii kościelnej odbyło się w 1596 r. w Brześciu na Litwie. Wedle postanowień zawartych w dokumentach, kościół prawosławny w Rzeczpospolitej uznawał jurysdykcje papiestwa i zwierzchność kościoła katolickiego oraz przyjmował rzymskokatolickie dogmaty. Jednocześnie prawosławie zachowywało charakterystyczne dla swojego wyznania obrządki, organizację kościelną oraz kalendarz juliański.

Skutki unii brzeskiej:

• Powstanie unitów, czyli wyznawców Kościoła greckokatolickiego.
• Rozłam w religijności wschodnich rubieży Rzeczpospolitej, ponieważ większość wyznawców Prawosławia nie uznała unii brzeskiej, nazywani byli oni dyzunitami.
• Podporządkowanie Kościoła prawosławnego w Rzeczpospolitej papieżowi.
• Zachowanie przez wyznawców tradycji, obrzędów i liturgii.
• Wyodrębnienie się wyznawców prawosławia od unitów.
• Wybuch krwawych konfliktów wewnętrznych.
• Podział między wyznawcami prawosławia istnieje po dziś dzień.