Rozwiązanie 1:

Z Ukrainy nie wiodła żadna droga wodna do portów Rzeczpospolitej na Bałtyku. W związku z tym transport zboża musiałby być prowadzony drogą lądową, a takowy był drogi i na dłuższych dystansach bardzo nieopłacalny. W związku z tym na Ukrainie hodowano bydło, którego nie trzeba było przewozić tylko je przepędzano na Śląsk i do Niemiec, w związku z czym koszty transportu były znacznie niższe, a zysk ze sprzedaży zwierząt wysoki.

Rozwiązanie 2:

Hodowla bydła na Ukrainie wynikała z kwestii transportowych. Wówczas transport lądowy był nieopłacalny, ponieważ był drogi, niezbyt ładowny oraz powolny. Znacznie korzystniej było przewozić towary drogą wodną, zarówno morską, jak i rzeczną. Z Ukrainy do Morza Bałtyckiego nie wiodła żadna taka droga transportowa, dlatego uprawa zboża w tym regionie nie byłaby intratna. W związku z tym ze względu na ogromną ilość terenów nadających się na pastwiska zdecydowano się hodować bydło. Takie stada w okresie sprzedaży przeganiano w stronę Cesarstwa Niemieckiego co rozwiązywało problem kosztów transportu, bydło same maszerowało gonione przez ludzi. Na granicy prowadzono ubój i sprzedaż z dużym zyskiem.

Rozwiązanie 1:

Struktura społeczeństwa Rzeczpospolitej:

• Społeczeństwo Rzeczypospolitej posiadało charakter stanowy. Składało się z czterech stanów społecznych: szlachty, duchowieństwa, mieszczaństwa i chłopów, które różniły się pozycją prawną. 
• O przynależności do stanów decydowało urodzenie, jedynie w przypadku duchownych znaczenie miał ich osobisty wybór. 
• W Rzeczypospolitej istniały również grupy ludności, których nie można było zakwalifikować do wymienionych stanów. Byli to tzw. ludzie luźni - często nieposiadający stałego miejsca zamieszkania i zajęcia. Zaliczali się do nich głównie przedstawiciele marginesu: żebracy, przestępcy, pracownicy sezonowi.

Duchowieństwo - stanowiło niecałe 1% polskiego społeczeństwa w XVI w. Duchowni posiadali własne sądownictwo i przywileje podatkowe. Był to stan zhierarchizowany wewnętrznie.

Szlachta - obejmowała 6-7% polskiego społeczeństwa, była to grupa najbardziej uprzywilejowana. Przedstawiciele tego stanu cieszyli się licznymi przywilejami prawnymi i ekonomicznymi, posiadali realny wpływ na władzę w państwie (demokracja szlachecka). 

Mieszczanie - stanowili 25% ludności Rzeczypospolitej. Mieszczanie nie mieli praw politycznych, nie mogli piastować urzędów państwowych. ani posiadać majątków ziemskich. Mieszczanie płacili podatki na rzecz państwa oraz miasta. Ich głównymi zajęciami były handel i rzemiosło. Mieli własny samorząd oraz sądownictwo.

Chłopi - był to stan najliczniejszy, obejmował 65% ludności polsko - litewskiego państwa. Chłopi znajdowali się w najgorszej sytuacji materialnej. W większości byli poddanymi panów feudalnych, którzy byli właścicielami uprawianej przez nich ziemi. To poddaństwo polegało również na "przywiązaniu chłopa do ziemi" (wynikało z zakazu opuszczania wsi), a także władzy sądowej nad całą społecznością wiejską.

Rozwiązanie 2:

Mieszczaństwo - Ich sytuacja w stosunku do średniowiecza uległa pogorszeniu, jednak niezbyt dużemu. Rozwój miast ograniczała szlachta, która nałożyła na nie taksy wojewodzińskie, dzięki czemu za pomocą wojewodów mogła nakładać ceny na towary miejskie. Poza tym mieszczanie utracili prawo do nabywania ziemi, sprawowania wysokich urzędów oraz zostawania dostojnikami kościelnymi. Szlachta niechętnie też korzystała z towarów miejskich, zamiast tego woleli kupować od kupców zagranicznych. Niektóre miasta takie jak Gdańsk, Elbląg, Poznań czy Kraków rozwijały się, jednak całkiem nieźle (a ten pierwszy nawet bardzo dobrze).

Chłopstwo - Do końca XVI w. zostali w pełni uzależnieni od woli szlachcica. Ten w dobrowolny sposób nakładał na chłopów pańszczyznę, decydował o ich prawach w sądach, od czego nie było ucieczki, bo chłopi byli przywiązani do pańskiej wsi, której opuszczenie było ścigane przez prawo i karalne. W tym wieku ich żywot nie był tragiczny ze względu na ogólny dobrobyt panujący w XVI stuleciu, jednak przyszły wiek oraz wojny sprawią, że sytuacja chłopów stanie się w pełni opłakana.

Szlachta stan społeczny w dawnej Rzeczpospolitej wywodzący się z rycerstwa, posiadający szczególną pozycję w kraju ze względu na swój status prawny i społeczny uzyskany w XIV-XV w. dzięki przywilejom oraz immunitetowi sądowemu. Kryteria przynależności do stanu szlacheckiego ustaliły się w XV w. Decydowało o nim przede wszystkim urodzenie. Z czasem szlachectwo można było zyskać poprzez nobilitację oraz przyjęcie do herbu, czyli indygenat. Dzięki ciągle rozszerzanym przywilejom szlachta zyskała z czasem wyłączne prawo sprawowania wyższych urzędów państwowych, obejmowania dostojeństw, posiadania ziemi oraz ustanawiania prawa. Szlachcic za swe szerokie przywileje zobowiązany był bronić kraju życiem i mieniem. Liczba szlachty polskiej w stosunku do całej liczby ludności państwa była znacznie większa niż w przypadku innych krajów - wynosiła ok. 5-6% (we Francji - niewiele ponad 3%).

Stan duchowny wyodrębnił się w XIII wieku. O przynależności do niego decydowało przyjęcie święceń kapłańskich lub zakonnych. Duchowieństwo było najlepiej wykształconą grupą w średniowiecznym społeczeństwie. Znali oni język łaciński, potrafili czytać i pisać. Biskupi oraz zakonnicy stanowili elitę intelektualną oraz polityczną ówczesnej Europy. Byli wykładowcami na uniwersytetach, autorami i kopistami rękopiśmiennych ksiąg. Pełnili ponadto funkcje doradców i sekretarzy władców. Duchowni udzielali sakramentów, prowadzili parafialne oraz przykatedralne szkoły. Byli związani z władcami danego państwa, podlegali bezpośrednio papieżowi, któremu składali śluby posłuszeństwa.

Rozwiązanie 1:

Powstanie:

• Podstawą gospodarki XVI - wiecznej Rzeczypospolitej było rolnictwo, z którego uzyskiwano głównie zboże. Ziemia w państwie należała do króla, szlachty lub Kościoła. W XVI stuleciu na skutek wzrostu liczby ludności i popytu na żywność w Europie Zachodniej - Polska i Litwa zaczęła sprzedawać wielkie ilości zboża. Był to okres wielkiego rozwoju majątków, zwłaszcza szlacheckich.
• Przedstawiciele szlachty podzielili swoje dobra. Część ziemi użytkowali chłopi, którzy w zamian musieli odrabiać pańszczyznę. Pracowali w folwarkach. Wyprodukowana w nich żywność należała tylko do właściciela majątku (stąd nazwa: gospodarka folwarczno - pańszczyźniana).
• Odzyskanie przez Polskę dostępu do Morza Bałtyckiego - ożywienie handlu z państwami Europy Zachodniej (rozwój polskiej gospodarki).
• Rozwój pańszczyzny - czyli obowiązku wykonywania przez chłopów rozmaitych posług na rzecz właściciela folwarku w zamian za użytkowanie ziemi. Najczęściej pańszczyzna polegała na pracy na roli pana. Wymiar pańszczyzny wynosił nawet do kilku dni w tygodniu. Najwięcej obowiązków względem właściciela gruntów musieli wypełniać kmiecie, którzy aby wywiązać się z obowiązku pracy na rzecz pana, musieli niekiedy pracować na polu całymi rodzinami. W XV wieku szlachta doprowadziła do ograniczenia prawa opuszczania wsi przez chłopów.
• W dobie demokracji szlacheckiej szlachta Rzeczpospolitej cieszyła się bardzo dużą pozycją polityczną. Szlachta ingerowała również w osłabienie innych warstw społecznych m.in. chłopów, którzy nie mogli opuszczać ziemi bez zgody pana, odrabianiu pańszczyzny. 

Funkcjonowanie:

Gospodarka folwarczno- pańszczyźniana polegała na tworzeniu wielkich folwarków rolnych, na których pracowali chłopi. W zamian za prawo do użytkowania swoich działek chłopi byli zobowiązani do odrabiania pańszczyzny w folwarkach szlacheckich. Na mocy przywileju piotrkowskiego wydanego w 1496 roku została ograniczona wolność osobista chłopów. Od tej pory nie mogli opuścić wsi bez zgody jej właściciela, co zobowiązywało chłopa do ciągłego odrabiania narastającej pańszczyzny.

Konsekwencje wprowadzenia gospodarki folwarczno - pańszczyźnianej:

• rozwój handlu
• bogacenie się warstw posiadających dobra ziemskie
• wzrost produkcji rolnej
• przywiązanie chłopów do ziemi
• rozwój kulturowy 
• szlachta zyskiwała coraz większy wpływ na politykę

Rozwiązanie 2:

Gospodarka folwarczno - pańszczyźniana opierała się na tworzeniu wielkich folwarków szlacheckich, gdzie pracowali chłopi.

Opierała się na:

- produkcji rolnej,

- poddaństwie chłopów,

- zwiększaniu pańszczyzn,

- przywiązaniu chłopa do ziemi,

- zwiększania majątków szlacheckich,

- ograniczeniu wolności chłopa.

Rozwiązanie 1:

Wisła oraz Gdańsk miały ogromne znaczenie dla gospodarki folwarku w Polsce, ponieważ drogą morską sprowadzane były towary z folwarków do portu gdańskiego, gdzie sprzedawane były one kupcom z zagranicy. Tym samym Wisła jako rzeka prowadząca wprost do Gdańska pełniła bardzo ważną rolę, bowiem umożliwiała ona szybszy transport towarów na miejscu, z którego były one sprzedawane zagranicę. Z portu w Gdańsku polskie towary (głównie zboże) były transportowane na zachód do innych państw. W związku z tym Rzeczpospolita zaczęła być określana "spichlerzem Europy". Kluczowa była w tym rola właśnie Gdańska, który nie tylko był głównym portem, ale również najbardziej ludnym miastem kraju.

Rozwiązanie 2:

O dużym znaczeniu Gdańska świadczy:

1.  drogą morską sprowadzane były towary z folwarków do portu gdańskiego, gdzie sprzedawane były one kupcom z zagranicy,
2. Gdańsk stanowił miejsce, gdzie dochodziło do spotkań europejskich i polskich kupców, to w tym mieście mieszały się różne  kultury, 
3. drogą wodną do Gdańska były spławiane towary z ziem polskich, co stanowiło najtańszy środek transportu w tamtym czasie.