Rozwiązanie 1:
Warunki pracy robotników w łódzkich fabrykach:
- Robotnicy pracujący w wielu łódzkich przedsiębiorcach pracowali od 12 - 14 godzin dziennie. Za swoją pracę pobierali niewielkie wynagrodzenia, które ledwo pozwalało na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
- Robotnicy pracowali w niezbyt dogodnych warunkach. Hale były niedoświetlone oraz nieogrzewane, co wpływało na zdrowie tam pracujących.
- Wykwalifikowanym pracownikom przysługiwało miejsce w famule, czyli osiedlu robotniczym. Z inicjatywy swojego pracodawcy mógł otrzymać jednopokojowe mieszkanie o powierzchni 25 m2.
- Pracownicy w fabrykach nie dysponowali żadną odzieżą ochronną, stąd częstymi zjawiskami były poparzenia, zadrapania, uszkodzenia ubrań i ciała.
Rozwiązanie 2:
Poziom pracy w łódzkich fabrykach nie odbiegał od tego jaki był w większości centrów przemysłowych w Europie. Nie oznacza to, jednak że warunki były dobre. Robotnicy w dobie rewolucji przemysłowej wiedli ciężkie życie, a zmiany zawodowe nadchodziły powoli, szczególnie na terenach zarządzanych przez carów. W efekcie łódzki robotnik pracował 12-14 godzin, za co dostawał niewiele pieniędzy, więc często do pracy zmuszona była także małżonka oraz dzieci. Praca była niebezpieczna, maszyny były niezabezpieczone odpowiednio, hale produkcyjne nieogrzewane i niezbyt dobrze oświetlone. Po pracy robotnik wracał do osiedla robotniczego, czyli do famuły. Tam większość mieszkań była jednopokojowa o powierzchni około 25 metrów kwadratowych. Nieznane wówczas było BHP, dlatego robotnicy nie otrzymywali odzieży ochronnej ani innych zabezpieczeń. W związku z tym częstymi były poparzenia i inne urazy, a nawet wypadki. Za uszczerbek na zdrowiu nie otrzymywali oni żadnego odszkodowania.
Zadanie ma charakter indywidualny. Rozwiązanie zawiera wyłącznie wskazówki do sformułowania własnej odpowiedzi.
Rozwiązanie 1:
Łódź w XIX wieku była jednym z najważniejszych polskich ośrodków przemysłowych, nazywano ją "polskim Manchesterem". Do początku lat 20. XIX w. Łódź, była niewielkim miasteczkiem zamieszkałym ludność polską, ale także żydowską. Od lat 20. XIX wieku miasto zaczęło się rozwijać dzięki praktykowanej przez władze Królestwa Polskiego akcji osadniczej oraz polityce aktywizacji ekonomicznej tych ziem. Dzięki małym rzeczkom zapewniającym wodę, bliskości lasów dostarczających drewno i korzystnym warunkom otrzymywania gruntów, szybko zaczęły w Łodzi powstawać pierwsze fabryki. Z myślą o rozwoju wytyczono nową osadę zwaną Nowe Miasto, a później kolejne dzielnice. Do 1830 roku liczba ludności powiększyła się ponad ośmiokrotnie z 767 w 1820 roku do 6571 osób. Wytyczono ośmiokątny rynek z czterema wylotowymi ulicami na jego osiach. W XIX wieku wyrosły fortuny przemysłowe Scheiblerów, Grohmanów, Poznańskich. Powstały pierwsze miejscowe banki, np. Bank Handlowy w Łodzi. Łódź stała się miejscem wielkich szans dla Żydów, Niemców, Polaków i Rosjan - tzw. Ziemią Obiecaną (jest to publicystyczne określenie Łodzi, będące tytułem powieści Władysława Reymonta).
Rozwiązanie 2:
Najważniejsze wydarzenia w dziejach Łodzi: