Państwa, które w 1914 r. przystąpiły do wojny po stronie ententy:

• Wielka Brytania;
• Francja;
• Rosja;
• Serbia;
• Belgia;
• Japonia;
• Czarnogóra;

Autor: historicair

Miejsca największych bitew morskich w czasie I wojny światowej:

• Bitwa koło Helgolandu (1914);
• Bitwa na Ławicy Dogger (1915);
• Bitwa Jutlandzka (1916);

Bitwa jutlandzka:

Autor: Department of History at the United States Military Academy

Rozwiązanie 1:

Przystąpienie kolejnych państw do I wojny światowej jest nazywane "efektem domina", ponieważ zaangażowanie jednego państwa w działania wojenne wpływało na decyzję o przyłączeniu pozostałych, czy to z powodów nawiązanych sojuszy, czy chęci obrony własnych interesów. 

Na przykład:

Po wypowiedzeniu wojny Serbii przez Austro-Węgry pod stronie Serbów opowiedziała się Rosja. Przyłączenie Rosjan zmotywowało Francuzów i Brytyjczyków do działania zgodnie z wcześniejszymi porozumieniami międzynarodowymi.  Po stronie państw centralnych opowiedziały się zaś Turcja i Bułgaria.

Rozwiązanie 2:

"Efekt domina" po 28 lipca 1914 r. polegał na tym, że po wypowiedzeniu Serbii przez Austro-Węgry wojny nastąpiło  stopniowe przyłączanie się do wojny wszystkich państw zaangażowanych w międzynarodowe sojusze polityczno-wojskowe (trójporozumienie i trójprzymierze). W 1914 r. świat ogarnął globalny i totalny konflikt.  

• 1 sierpnia - Niemcy wypowiedziały wojnę Rosji i  zarządziły powszechną mobilizację.
• 3 sierpnia - Niemcy wypowiedziały wojnę Francji.
• 4 na 5 sierpnia - Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom. 
• 6 sierpnia - Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Rosji, a Serbia – Niemcom.
• 11 sierpnia - Francja wypowiedziała wojnę Austro-Węgrom.
• 12 sierpnia - Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Austro-Węgrom.
• 23 sierpnia - Japonia wypowiedziała wojnę Niemcom. 

Rozwiązanie 1:

Wojna pozycyjna - wojna, podczas której, obie walczące strony zajmują silnie umocnione pozycje (okopy, bunkry, schrony, zasieki). Między walczącymi wojskami znajduje się tzw. "ziemia niczyja", nad którą żadna ze stron nie ma kontroli. Wyparcie przeciwnika - a tym samym - przesunięcie linii frontu - jest bardzo utrudnione.

Rozwiązanie 2:

Wojna pozycyjna - wojna, w której strony walczące zajęły taktyczne pozycje umożliwiające skuteczną obronę. 

Cechy:

• budowanie zasieków i okopów;
• wydzielenie pasa ziemi niczyjej;
• trudne przesunięcie frontu;
• mała ruchliwość frontu;
• długotrwałe walki zaczepno-obronne;
• małe tempo działań zmierzających do przełamania obrony przeciwnika;

Rozwiązanie 1:

Różnice między działaniami zbrojnymi na froncie wschodnim i zachodnim:

Front zachodni 

• Na zachodzie Europy, walki przybrały charakter wojny pozycyjnej. Obie walczące strony zajęły silnie umocnione pozycje (okopy, bunkry, schrony, zasieki). Między armiami znajdował się pas tzw. "ziemi niczyjej", nad którą żadna ze stron nie mogła przejąć kontroli. Wyparcie przeciwnika - a tym samym - przesunięcie linii frontu było bardzo utrudnione . Walki toczono za pomocą ciężkiego sprzętu: karabinów maszynowych, artylerii, samolotów, gazów bojowych oraz czołgów. 

Front wschodni

• Podczas I wojny światowej front wschodni znacznie różnił się od swego zachodniego odpowiednika, głównie przez sposób prowadzenia walk. Zmagania wojenne z lat 1914-1917, mimo kilku wyjątków - nie miały typowo okopowego charakteru. Wynikało to w głównej mierze z ogromnego rozciągnięcia linii frontu oraz specyfiki terenów, na których toczyły się walki. Działania wojenne rozpoczęły się dnia 17 sierpnia 1914 r. atakiem rosyjskich wojsk dowodzonych przez gen. Pawła Rennenkampfa, w dwa dni później do walk włączyły się oddziały Aleksandra Samsonowa. Dzięki defensywnej postawie głównodowodzącego wojsk niemieckich - Friedricha von Prittwitza, udało się żołnierzom carskiej Rosji zająć tereny Prus Wschodnich. Po początkowych sukcesach Rosjanie musieli ustąpić z części zajmowanych ziem, a walki przyjęły charakter wojny manewrowej. 

Rozwiązanie 2:

Działania na froncie wschodnim podczas I wojny światowej:

Podczas I wojny światowej front wschodni znacznie różnił się od swego zachodniego odpowiednika, głównie przez sposób prowadzenia walk. Zmagania wojenne z lat 1914-1917, mimo kilku wyjątków - nie miały typowo okopowego charakteru. Wynikało to w głównej mierze z ogromnego rozciągnięcia linii frontu oraz specyfiki terenów, na których toczyły się walki. Działania wojenne rozpoczęły się dnia 17 sierpnia 1914 r. atakiem rosyjskich wojsk dowodzonych przez gen. Pawła Rennenkampfa, w dwa dni później do walk włączyły się oddziały Aleksandra Samsonowa. Dzięki defensywnej postawie głównodowodzącego wojsk niemieckich - Friedricha von Prittwitza, udało się żołnierzom carskiej Rosji zająć tereny Prus Wschodnich. Po początkowych sukcesach Rosjanie musieli ustąpić z części zajmowanych ziem, a walki przyjęły charakter wojny manewrowej. 

Najbardziej charakterystyczne działania na froncie wschodnim: 

• Bitwa pod Tannenbergiem 1914 r.
• Bitwa pod Kraśnikiem 1914 r. 
• Bitwa pod Komarowem 1914 r. 
• Bitwa pod Gorlicami 1915 r.
• Bitwa pod Kostiuchnówką 1916 r.

Działania na froncie zachodnim podczas I wojny światowej:

Na zachodzie Europy, walki przybrały charakter wojny pozycyjnej. Obie walczące strony zajęły silnie umocnione pozycje (okopy, bunkry, schrony, zasieki). Między armiami znajdował się pas tzw. "ziemi niczyjej", nad którą żadna ze stron nie mogła przejąć kontroli. Wyparcie przeciwnika - a tym samym - przesunięcie linii frontu było bardzo utrudnione . Walki toczono za pomocą ciężkiego sprzętu: karabinów maszynowych, artylerii, samolotów, gazów bojowych oraz czołgów. 

Najbardziej charakterystyczne działania na froncie zachodnim:

• Bitwa nad Marną 1914 r.
• Bitwa pod Ypres 1915 r.
• Bitwa pod Verdun 1916 r.
• Bitwa nad Sommą 1916 r.
• Bitwa jutlandzka 1916 r.
• II bitwa nad Sommą 1918 r.