Zadanie ma charakter indywidualny. Rozwiązanie zawiera wyłącznie wskazówki do sformułowania własnej odpowiedzi.

Rozwiązanie 1:

Społeczeństw ogarnięte epidemią cholery wierzyło w teorie spiskowe tłumaczące pochodzenie choroby, ponieważ:

• Ludzie poszukują łatwych odpowiedzi
• Chciano znaleźć kozła ofiarnego, który zogniskowałby nienawiść społeczeństwa
• Społeczeństwo nie akceptowało, że winą może być zła dieta czy brak higieny
• Arystokraci nie godzili się z tym, że cholera uderzała zarówno w nich, jak i biedaków

Rozwiązanie 2:

Społeczeństwo ogarnięte epidemią cholery wierzyło w teorie spiskowe, ponieważ:

• Dostęp do wiedzy naukowej był utrudniony
• Średnia wykształcenia, szczególnie w kwestiach medycznych, była ograniczona
• Teorie spiskowe proponowały łatwe odpowiedzi i rozwiązania (np. że to wina Żydów) 
• Poszukiwano winnego tragedii związanej z śmiercią wielu osób
• Wiedza na temat dietetyki czy higieny była ograniczona, dlatego ludzie nie wierzyli, że coś tak, z pozoru, banalnego może wywoływać katastrofę
• Niektóre stany (np. arystokraci) uznawały, że są innego pokroju niż biedniejsze części społeczeństwa, dlatego nie chcieli zaakceptować, że choroba może zabić ich z tych samych względów co biedotę

Zadanie ma charakter indywidualny. Rozwiązanie zawiera wyłącznie wskazówki do sformułowania własnej odpowiedzi.

Rozwiązanie 1:

Nieracjonalnie zachowanie społeczeństwa przyczyniało się do szybszego rozprzestrzeniania się choroby. Ludzie nie godzili się z koniecznością poprawy stanu higieny i diety, a także ukazami władz centralnych. Monarchowie ustawami nakazywali ograniczenia w przemieszczaniu się ludności co wywoływało jej bunty, np. do powstania doszło na Węgrzech. Takie przemieszczanie się ludności doprowadzało do ekspansji pandemii na coraz to kolejne ośrodki.

Rozwiązanie 2:

Nieracjonalne zachowania społeczeństwa przyczyniły się do szybszego rozprzestrzenienia się choroby, ponieważ:

• Ludzie nie zmieniali swoich przyzwyczajeń w kwestii diety oraz higieny
• Nie przestrzegano zakazów przemieszczania się
• Wciąż spotykano się ze sobą, co przyczyniło się do roznoszenia się choroby

Rozwiązanie 1:

Najważniejsze postacie wśród uczestników kongresu wiedeńskiego:

• Robert Stewart Castelreagh - minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii.
• Aleksander I Romanow - car rosyjski.
• Fryderyk Wilhelm III Hohenzollern - król Prus.
• Franciszek I Habsburg - cesarz austriacki.
• Klemens Metternich - austriacki minister spraw zagranicznych.
• Charles de Talleyrand - francuski minister spraw zagranicznych.

Rozwiązanie 2:

Najważniejsi uczestnicy kongresu wiedeńskiego to:

- car Rosji Aleksander I Romanow,

- cesarz austriacki Franciszek I Habsburg,

- król Prus Fryderyk Wilhelm III,

- ministrowie spraw zagranicznych: Klemens von Metternich (Austria), Robert Stewart, wicehrabia Castlereagh (Wielka Brytania), Charles de Talleyrand (Francja).

Warstwy społeczne, które zyskały w wyniku rewolucji przemysłowej:

• Burżuazja;
• Kapitaliści;

Warstwy społeczne, które straciły w wyniku rewolucji przemysłowej:

• Robotnicy;
• Chłopi;
• Arystokraci;
• Duchowieństwo;

Rozwiązanie 1:

Przebieg rewolucji przemysłowej spowodował, że nastąpiło przekształcenie dotychczasowego społeczeństwa opartego na rolnictwie na rzecz społeczeństwa industrialnego. Rozwój wielu dziedzin przemysłu spowodował, że unaoczniały się różnice między poszczególnymi warstwami. Dotyczyło to głównie burżuazji, która pobierała wiele korzyści z rozwoju własnych fabryk oraz robotników, którzy nadal nie posiadali uregulowanej sytuacji prawnej. Ponadto pod wpływem wdrażanych innowacji w przemyśle ich status stale się pogarszał ze względu na brak zabezpieczenia na wypadek choroby, czy poniesionych szkód w czasie pracy.

Rozwój przemysłu oraz zmiany społeczne stały się głównymi przyczynami powstania nowych ideologii. W obronie praw robotników powstały idee socjalistyczne i komunistyczne, zaś w duchu poglądów demokratycznych i republikańskich liberalizm. 

Rozwiązanie 2:

Wpływ rewolucji przemysłowej na powstanie nowych ideologii:

• Pojawiły się ideologie skupiające się na poprawie doli robotników
• Ludzie byli początkowo przestraszeni tym czy rewolucja nie przyniesie im strat, np. luddyści 
• Myśliciele rozważali nad tym jak powinny przebiegać zmiany, np. konserwatyści 
• Rewolucja przemysłowa zrodziła konflikty społeczne, których rozwiązanie poszukiwali myśliciele, np. radykalnie chcieli rozwiązać to komuniści
• W związku z rewolucją przemysłową bardziej istotnym stał się problem kwestii wolności w ekonomii i gospodarce, który poruszali liberałowie

Rozwiązanie 1:

Przyczyny wybuchu Wiosny Ludów w 1848 r.:

• Niezadowolenie społeczeństw z ustaleń kongresu wiedeńskiego.
• Odradzanie się dążeń niepodległościowych i ożywienie ruchu niepodległościowego w Europie.
• Krytyka absolutyzmu austriackiego - narody zamieszkujące monarchię habsburską domagały się niepodległości.
• Nieurodzaj, kryzys ekonomiczny, który doprowadził do wzrostu cen, bezrobocia i nędzy.
• Postulaty reform społecznych, wolności prasy i zgromadzeń oraz powszechnego prawa wyborczego.
• Społeczeństwa europejskie domagały się polepszenia warunków życia, rozszerzenia praw, dopuszczenia do sprawowania rządów.
• Walka o uzyskanie autonomii, niepodległości, tendencje zjednoczeniowe (Włochy, Niemcy).
• Czerpanie wzorców z rewolucyjnej Francji.
• Niezadowolenie z rządów Ludwika Filipa we Francji.
• Głoszenie postulatów wzywających do proklamowania monarchii konstytucyjnych.

Rozwiązanie 2:

Francja:

• wzrost niezadowolenia społeczeństwa z rządów monarchy
• ubożenie społeczeństwa
• kryzys ekonomiczny 
• wzrost bezrobocia

Austria:

• postulaty rozwiązania spraw z uwłaszczeniem chłopów
• kryzys ekonomiczny
• dążenie do uchwalenia konstytucji i zdemokratyzowania częściowego państwa

Prusy:

• chęć uzyskania wolności politycznej
• dążenia do zjednoczenia Niemiec
• chęć powołania parlamentu ogólnoniemieckiego

Węgry:

• chęć uzyskania niepodległości Węgier
• chęć poszerzenia praw dla Węgrów
• kryzys ekonomiczny
• wydarzenia rewolucyjne w całej Europie
• dążenia do uzyskania reform potrzebnych w całym kraju

Ziemie polskie:

• niezadowolenie społeczeństw z ustaleń kongresu wiedeńskiego
• odradzanie się dążeń niepodległościowych i ożywienie ruchu niepodległościowego w Europie
• krytyka absolutyzmu austriackiego - narody zamieszkujące monarchię habsburską domagały się niepodległości
• nieurodzaj, kryzys ekonomiczny, który doprowadził do wzrostu cen, bezrobocia i nędzy
• postulaty reform społecznych, wolności prasy i zgromadzeń oraz powszechnego prawa wyborczego

Rozwiązanie 1:

Zmiany ustrojowe we Francji w latach 1815 - 1852:

W latach 1804 - 1815 Francja była cesarstwem, na czele którego stał Napoleon Bonaparte. Po klęsce cesarza Francuzów w bitwie pod Waterloo i zesłanie go na wyspę św. Heleny o kształcie ustrojowym Francji miały zadecydować postanowienia kongresu wiedeńskiego. 

Zgodnie z postanowieniami kongresu Francja stała się monarchią dziedziczną w dynastii Burbonów. Tron objął wówczas Ludwik XVIII. 

W 1824 r. po śmierci Ludwika XVIII tron we Francji odziedziczył jego brat Karol X, który dążył do przywrócenia rządów absolutnych. Próby zrealizowania swoich celów przez króla doprowadziły do wybuchu rewolucji lipcowej w 1830 r., której konsekwencje okazały się zgubne dla Karola X. Pod wpływem rewolucji Karol X abdykował i wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Nowym władcą został Ludwik Filip, który słynął ze swoich liberalnych poglądów. 

Okres monarchii lipcowej trwał aż do 1848 r. Niestety Ludwik Filip nie wywiązał się ze swoich obietnic i nie przeprowadził wielu reform społecznych oraz coraz częściej blokował spotkania członków opozycji. Wywołał tym samym wydarzenia zwane rewolucją lutową, które przyczyniły się do utworzenia II Republiki. 

Pod koniec 1848 r. wyłoniono członków parlamentu oraz prezydenta, którym został Ludwik Napoleon Bonaparte. W 1851 r. Ludwik Napoleon dokonał zamachu stanu i przejął pełnię rządów w kraju. 

W 1852 r. Bonaparte ogłosił się cesarzem Napoleonem III.

Rozwiązanie 2:

Zmiany ustrojowe we Francji w latach 1815 -1852:

Na mocy decyzji kongresu wiedeńskiego we Francji przywrócono rządy dynastii Burbonów. Tron objął wówczas Ludwik XVIII, który obawiał się wprowadzenia wszystkich zasad ustroju absolutnego w państwie. W czerwcu 1814 r. ogłosił Kartę Konstytucyjną, która przekazywała kompetencje władzy ustawodawczej w ręce parlamentu. Monarcha zachował przy tym prawo do mianowania posłów izby wyższej parlamentu oraz możliwości rozwiązania niższej izby. Władca utrzymał również Kodeks Napoleona, w tym jego główną zasadę równość obywateli wobec prawa.

Znaczące zmiany zmierzające do przywracania rządów absolutnych nastąpiły za panowania Karola X. Przy współpracy ze stronnictwem rojalistów nazywanych również "ultrasami" król nasilił represje wobec opozycji oraz rozpoczął wzmacnianie swojego autorytetu. W czasie swoich rządów Karol X dopuszczał się szeregu aktywności, które stały w sprzeczności z uchwaloną Kartą Konstytucyjną. Próba zwrócenia uwagi przez Izbę Deputowanych zakończyła się rozwiązaniem parlamentu i ogłoszeniem nowych wyborów. 26 lipca 1830 r. król wydał ordonanse, w których rozwiązał parlament, wprowadził cenzurę prewencyjną prasy, zniósł odpowiedzialność rządu przed parlamentem, ograniczył prawa wyborcze i wprowadził surowe kary za wszelkie protesty wobec władzy. Nowe ograniczenia doprowadziły do rewolucji lipcowej, w konsekwencji której Karol X abdykował, a nowym władcą został Ludwik Filip I.

Nowy władca uznał konstytucję oraz nieznacznie rozszerzył prawa wyborcze, które nadal wiązały się z z wysokim cenzusem majątkowym. Ludwik Filip stworzył swoje stronnictwo wśród bogatego mieszczaństwa, co wpłynęło na nasilenie się niezadowolenia z jego rządów wśród drobnomieszczaństwa i biedoty. Do jawnych wystąpień przeciwko władcy doszło w latach 40. XIX wieku. Ich eskalacją były wydarzenia Wiosny Ludów, które doprowadziły do obalenia dotychczasowych rządów monarchicznych i proklamowania republiki. Na jej czele stanął Ludwik Napoleon Bonaparte, który objął grudniu 1848 r. urząd prezydenta. 

W 1851 r. Ludwik Napoleon Bonaparte dokonał zamachu stanu i rozwiązał Zgromadzenie Prawodawcze. Na drodze plebiscytu uzyskał zgodę na przedłużenie swojej kadencji na kolejne 10 lat. Ponadto doprowadził do uchwalenia nowej konstytucji, która poszerzała kompetencje głowy państwa. 2 grudnia 1852 r. Ludwik Napoleon ogłosił się cesarzem Franców jako Napoleon III. W taki sposób powstało II Cesarstwo Francuskie.