Rozwiązanie 1:
Hasło polskiej emigracji "Za waszą wolność i naszą" oznaczało, że Polacy związani ze środowiskiem emigracyjnym nie zaprzestali walki o wolność. Na obczyźnie wspierali kręgi innych organizacji skupiających działaczy na rzecz uzyskania niepodległości. W swoim haśle podkreślali, że pomimo migracji nadal wspierają walki narodowowyzwoleńcze. Ponadto poprzez wsparcie dla innych narodów na drodze do wyzwolenia emigranci wierzyli, że przyczyniają się do odzyskania przez Polskę niepodległości w przyszłości.
Rozwiązanie 2:
Hasło „Za wolność naszą i waszą” miało pokazywać, że polscy powstańcy nie walczą przeciwko Rosjanom, lecz przeciw carskiemu despotyzmowi. Walka Polaków z caratem jest walką także o wolność rosyjskiego społeczeństwa. Nawiązywano w ten sposób do porozumienia ze spiskowcami rosyjskimi w latach 20. XIX wieku, kiedy popierano powstanie dekabrystów. Hasło najprawdopodobniej wymyślił Joachim Lelewel – polski polityk i działacz niepodległościowy. Było ono umieszczane w języku polskim i rosyjskim podczas powstania listopadowego na białych chorągwiach z czerwonym krzyżem.
Rozwiązanie 1:
Rola Wielkiej Emigracji:
Po klęsce powstania listopadowego z obszaru Królestwa Polskiego wyemigrowało ok. 9 tys. Polaków. Osiedlali się głównie w państwach Europy Zachodniej: Francji, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, czy Belgii. Żyjący na emigracji Polacy dążyli do jak najszybszego powrotu do kraju, w tym celu w ich środowisku kształtowało się wiele ugrupowań politycznych, które tworzyły różne wizje związane z odzyskaniem przez Polskę niepodległości i oddziaływały na działanie Polaków pod zaborami.
Wśród najważniejszych ugrupowań patriotycznych założonych na emigracji należały:
- Hotel Lambert założony w 1831 w Paryżu przez Adama Jerzego Czartoryskiego. Jego członkowie podchodzili sceptycznie do idei powstań zbrojnych. Uważali, że jedynie na drodze dyplomacji można odzyskać swoją ojczyznę.
- Komitet Narodowy Polski został założony z inicjatywy Joachima Lelewela w Paryżu 1831 r. Jego zwolennicy opowiadali się za zorganizowaniem powstania zbrojnego z udziałem wszystkich warstw społecznych. Niepodległą Polskę widzieli jako republikę.
- Towarzystwo Demokratyczne Polskie powstało w Paryżu. Jego przywódcami byli Wiktor Heltman i Tadeusz Krępowiecki. Członkowie opowiadali się za wznieceniem trójzaborowego powstania, uwłaszczeniem chłopów oraz likwidacją przywilejów stanowych.
- Młoda Polska została założona w 1834 w Brnie. Zakładała współprace polskiego środowiska z masonerią. W kwestii drogi odzyskania przez Polskę niepodległości głosiła konieczność wzniecenia powstania przy pomocy działalności emisariuszy.
- Gromady Ludu Polskiego zostały stworzone w Wielkiej Brytanii w 1835 r. z inicjatywy Stanisława Worcella i Tadeusza Krępowieckiego. Skupiały środowiska niższych warstw społecznych. W ich programie podkreślano rolę powstania ludowego, likwidację ucisku społecznego, likwidację własności prywatnej.
Rozwiązanie 2:
Znaczenie Wielkiej Emigracji w podtrzymaniu walki o niepodległość Polski:
- powstanie polskich organizacji niepodległościowych, które miały różne wizje na odzyskanie przez Polskę suwerenności
- emigracja polskich oficerów sprawiła, że uniknęli śmierci wymierzonej przez carski reżim
- na emigracji tworzyli artyści, którzy swą twórczością wpływali na nastroje niepodległościowe
- wysyłanie do ojczyzny emisariuszy
- podjęcie negocjacji z innymi państwami europejskimi o wsparcie Polaków w walce
- angażowanie się Polaków w wydarzenia rewolucyjne w innych krajach ("za wolność waszą i naszą"), co miało doprowadzić do obalenia ładu wiedeńskiego, a w dalszej perspektywie niepodległość Polski
Grupy społeczeństwa polskiego, które zostały w okresie po powstaniu listopadowym włączone do walki o niepodległość:
Rozwiązanie 1:
Słowa Karola Libelta "Naród żyje, dopóki język jego żyje, bez języka nie ma narodu" oznaczają, że głównym nośnikiem tradycji i tym samym utrwalaczem tożsamości narodowej jest język. Zapomnienie języka polskiego oznaczało zapomnienie tradycji i kultury polskiej oraz zasymilowanie z narodami zaborczymi. Karol Libelt wygłosił te słowa, aby wyrazić swoje obawy związane z polityką germanizacyjną służącą wynaradawianiu Polaków za pomocą szeregów ograniczeń związanych z prawem do używania własnego języka i kultywowania własnych tradycji.
Rozwiązanie 2:
Naród żyje, dopóki język jego żyje, bez języka nie ma narodu. Słowa te przypisywane są Karolowi Libeltowi i odnoszą się do języka jako elementu, który pokazuje odrębność narodu od innych grup narodowych czy etnicznych, jest spoiwem narodowym, nośnikiem tradycji, kultury oraz historii danego narodu. Zdaniem Libelta dopóki istnieje język i jest on wykorzystywany to naród utrzymuje swój byt. Do śmierci dochodzi dopiero gdy umiera język.