Rozwiązanie 1:

Pojęcie "wieszcz" stosowano wobec innych poetów z epok przedromantycznych. Oznaczało ono piewcę, głosiciela danego tematu. Tym terminem określało się również Jana Kochanowskiego, jako wieszcza z Czarnolasu.  Termin ten w odniesieniu do epoki romantycznej zmienił trochę swoje znaczenie i przypisywał noszącym je poetom rolę duchowych przywódców narodowych. W kontekście rozumienia tego pojęcia przez romantyków  jego użycie ogranicza się wyłącznie do twórców XIX-wiecznych. 

Rozwiązanie 2:

Słowo wieszcz istniało już w staropolszczyźnie oznaczało osobę, która ma dar przepowiadania przyszłości. Epoka romantyzmu (pod wpływem fascynacji ludowością i pragnienia odzyskania niepodległości) nadała temu słowu nowe znaczenie. Wówczas wieszcz był poetą obdarzonym talentem i natchnieniem, podejmującym w swoich utworach tematy ważne dla danego narodu i przepowiadającym jego dalsze losy. Do trójki polskich wieszczów należeli: Adam Mickiewicz, Zygmunt Krasiński i Juliusz Słowacki