Pol Pot został obalony w 1979 r. przez partyjną opozycję, popartą przez Wietnam. Czerwoni Khmerzy wycofali się do dżungli w zachodniej części kraju. Pot podjął walkę z reżimem Hun Sena. W 1985 r. oficjalnie zrzekł się przywództwa nad Czerwonymi Khmerami, jednak nadal odgrywał znaczną rolę w życiu politycznym Kambodży. Zmarł w 1988 r., okoliczności jego śmierci nie są do końca jasne. 

Grób Pol Pota w Anlong Veng, źródło zdjęcia: Wikimedia Commons. 

W 1885 r. największa indyjska partia polityczna - Indyjski Kongres Narodowy - wykorzystała zaangażowanie Brytyjczyków w wojnę i wysunęła postulat przyznania Indiom niepodległości. Rząd brytyjski nie spełnił tych żądań, a nawet zaostrzył kurs wobec ruchu wyzwoleńczego. Doprowadziło to do licznych wystąpień zbrojnych przeciwko władzy kolonialnej, tłumionych przez wojska brytyjskie. 

W tak napiętej sytuacji aktywność polityczną rozpoczął Mahatma Gandhi.  Wykorzystał on swe wcześniejsze doświadczenia w zmaganiach z administracją kolonialną i przeciwstawił zbrojnej konfrontacji taktykę obywatelskiego nieposłuszeństwa. Metoda biernego oporu, którą poparła większość Hindusów, była dokuczliwa dla władz kolonialnych. Uwięzienie Gandhiego nie przyniosło zamierzonego skutku. Brytyjczycy musieli zasiąść do rozmów. W obradach tzw. indyjskiego Okrągłego Stołu wzięli udział przedstawiciele władz brytyjskich oraz delegaci dwóch największych społeczności religijnych Indii: hinduistów i muzułmanów. W 1935 r. parlament przyjął ustawę o przekształceniu Indii w federację prowincji oraz księstw. Wciąż jednak władza znajdowała się w rękach gubernatorów i wicekróla.

Dopiero po zakończeniu II wojny światowej utrzymanie panowania nad Indiami okazało się niemożliwe. Na pomocy trójstronnych porozumień między hinduistami, muzułmanami i Brytyjczykami utworzono dwa państwa Indie i Pakistan. 15 sierpnia 1947 roku proklamowano ich niepodległość.

Wojnę koreańską z lat 1950-1953 można podzielić na dwa zasadnicze etapy:

• wojna manewrowa - od 1950 r. do 1951 r., 
• wojna pozycyjna - od 1951 r. do 1953 r. 

Przebieg wojny:

Etap wojny manewrowej: 

• 25 czerwca - 15 września 1950 r. - wykorzystując znaczną przewagę w ludziach i sprzęcie, Koreańska Armia Ludowa zajmuje 95% półwyspu, 
• 14 - 21 lipca 1950 r. - bitwa pod Deajeon, amerykańska 24. Dywizja Piechoty zostaje rozbita przez Koreańską Armię Ludową,
• 10 września - 25 października 1950 r. - desant morski sił ONZ w Inczon rozpoczyna odwrót wojsk północnokoreańskich,
• 15 - 19 września 1950 r. - bitwa o Inczon,
• 26 października 1950 r. - 9 czerwca 1951 r. - na front wkraczają Chińscy Ochotnicy Ludowi, 
• maj - czerwiec 1951 r. - po kontrofensywie sił ONZ front stabilizuje się na tzw. linii Kansas–Wyoming. 

Etap wojny pozycyjnej:

• lipiec 1951 r. - pierwsza tura rokowań pokojowych, która nie przyniosła oczekiwanych skutków, 
• przez dwa lata toczą się walki na linii frontu.

Zakończenie wojny:

• 27 lipca 1953 r. w miejscowości Punmandżom (na granicy Korei Północnej i Korei Południowej) podpisano rozejm.

Rola Mao Zedonga w historii Chin: 

• przywódca Chińskiej Republiki Ludowej w latach 1949-1976, 
• wprowadził totalitarne rządy w Chinach (rządy jednej partii, kult wodza),
• przebudował system polityczny, gospodarczy i społeczny Chin (wprowadzono cenzurę, skolektywizowano wieś, znacjonalizowano przemysł i handel), 
• zainicjował proces kolektywizacji, 
• zainicjował szereg kampanii, np. przeciwko prawicowcom, wielki skok naprzód, rewolucja kulturalna,
• przyczynił się także do rozłamu w bloku wschodnim i zaognienia stosunków z ZSRR, 
• pod koniec życia doprowadził do ocieplenia stosunków ze Stanami Zjednoczonymi, 
• jego myśli zebrane w "czerwonej książeczce" były katechizmem Chińczyków,
• przywódca ChRL był najważniejszą postacią w państwie, wielkim przywódcą komunistycznym, prowadzącym swoich rodaków "ku świetlanej przyszłości", 
• na skutek polityki prowadzonej przez Mao Zedonga ponad milion ludzi zostało zabitych, a wiele milionów - represjonowano.