Metody walki z segregacją rasową w USA stosowane przez:

a) Martina Luthera Kinga

rzucił hasło bojkotu komunikacji miejskiej,
inicjowanie pokojowych protestów i kampanii (np. Marsz na Waszyngton) oraz stosowanie biernego oporu,
celem jego działalności było uchylenie przepisów dyskryminujących Afroamerykanów oraz walka z rasizmem.

b) Malcoma X

Źródło zdjęć: Wikimedia Commons.

Zmiany społeczne i kulturalne w okresie powojennym przed 1968 r.

Zmiany społeczne i kulturalne po 1968 r.

przyśpieszenie rewolucji naukowo-technicznej,
upowszechnienie telewizji,
wzrost znaczenia kultury obrazu,
szerszy dostęp do informacji,
rozwój prostej rozrywki, niewymagającej wysiłku intelektualnego,
ciągły wzrost popularności i dostępności książek i czasopism,
tematyka poruszana w literaturze: ludzkie okrucieństwo, nonkonformizm, egzystencjalizm, surrealizm,
nowe trendy i motywy w filmie, np. narodziny zbuntowanego pokolenia występującego przeciwko mieszczańskiej społeczności, występowanie przeciwko schematom produkcji hollywoodzkich, Nowa fala (nacisk na eksperymenty twórcze i zaburzenie tradycyjnej akcji), westerny, wielkie ekranizacje z historii starożytnej, musicale i komedie,
nowe trendy i motywy w muzyce, np. rock'n'roll, łączenie country z bluesem,
prowadzenie walki z rasizmem,
wprowadzenie na rynek pigułki antykoncepcyjnej,
rewolucja seksualna (rozluźnienie norm obyczajowych),
zmiany w organizacji Kościoła (sobór II watykański)
dążenie do integracji w ramach kontynentu europejskiego.

wzrost znaczenia i popularności feminizmu,
prowadzenie walki o pełne równouprawnienie kobiet z mężczyznami,
kontestowanie zastanej rzeczywistości przez młodzież,
powstawanie nowych subkultur i ruchów kontestatorskich,
nasilenie się ruchów studenckich (protesty studenckie w 1968 r.),
rosnąca laicyzacja,
wzrost popularności w muzyce takich zespołów jak: The Beatles, The Rolling Stones, The Animals, The Doors,
narodziny festiwalu Woodstock,
pojawienie się Internetu w 1969 r.,
rewolucja komunikacyjna,
rozwój medycyny,
ciągły rozwój techniczny.

Zmiany w Kościele katolickim, jakie przyniósł sobór watykański II (11 października 1962 r. - 8 grudnia 1965 r.):

opracowanie kilka istotnych dokumentów, a przede wszystkim konstytucję "Gaudium et spes" (wykład nauki społecznej Kościoła katolickiego),
wprowadzono zasadę celebrowania mszy przez księży twarzą zwróconych do wiernych,
zastosowanie języków narodowych do liturgii,
zezwolono na dopuszczenie osób świeckich do pełnienia niektórych czynności kapłańskich,
zwiększono liczbę biskupów i kardynałów w państwach pozaeuropejskich,
rozwój ruchu ekumenicznego w obrębie chrześcijaństwa, dążący do przywrócenia pierwotnej jedności pomiędzy rozlicznymi wyznaniami,
zreformowano działalność misyjną.

Ocena soboru watykańskiego:

a) mocne strony

papież Paweł VI i patriarcha Konstantynopola Atenagoras odwołali ekskomuniki nałożone podczas wielkiej schizmy wschodniej,
dzięki przeprowadzeniu reform Kościół katolicki zmniejszył bariery, które odgradzały go od współczesnego, rozwijającego się świata,
Kościół stał się bardziej przystępny dla zwykłych ludzi,
nastąpił koniec koniec epoki kontrreformacji,
doszło do zerwania z tradycją niezmienności na rzecz modernizmu.

b) słabe strony

Sobór nie sprostał takim problemom jak ateizm i laicyzacja,
według konserwatystów Sobór bezzasadnie odrzucił wiele dobrych koncepcji, np. w kwestii liturgii,
moderniści zarzucają, że zmiany w Kościele były zbyt małe i że nie dotknęły Kościoła jako instytucji,
mimo zmian Kościół katolicki pozostał instytucją hierarchiczną.

Otwarcie sesji soborowej w 1962 r., źródło zdjęcia: Wikimedia Commons.