Pomysłodawcą utworzenia oddziałów polskich we Francji był generał Jan Henryk Dąbrowski. 

Generał Dąbrowski prowadził rozmowy z  rządem francuskim, nie był on jednak przekonany o użyteczności Polaków i nade wszystko nie miał zamiaru im płacić. Wpadł jednak na pomysł, jak wybrnąć z tej sytuacji i odesłał polskich oficerów do północnych Włoch, gdzie walczący z Austrią konsul francuski Napoleon Bonaparte utworzył satelickie państewko Republiki Lombardzkiej. Z jego polecenia rząd Republiki wziął na żołd Polaków.

Polską formację nazwano Legionami Polskimi we Włoszech. 

Legiony sformowano w Republice Lombardzkiej. 

Legiony utworzono w 1797 roku. 

Autorem pieśni był Józef Wybicki.

Pieśń zwana jest Mazurkiem Dąbrowskiego. 

Polacy w 1799 roku bronili twierdzy w Mantui. 

Francja i Austria w 1801 roku zawarły pokój w  Lunéville. Pokój oznaczał faktyczny rozpad II koalicji antyfrancuskiej. 

Po zawarciu pokoju w 1801 roku oddziały polskie stały się dla Napoleona problemem. Bonaparte zobowiązał się do niepopierania "wrogów wewnętrznych" Austrii. Formacjom legionowym odebrano samodzielność i podporządkowano rządom Republiki Włoskiej i Królestwa Etrurii. W latach 1802-1803 około 5500 polskich żołnierzy Napoleon wysłał na San Domingo. 

W 1799 roku na terenie Alzacji i Lotaryngii utworzono Legię Naddunajską. 

Legią Naddunajską dowodził Karol Kniaziewicz. 

W 1802 polscy żołnierze zostali wysłani na San Domingo. 

Legioniści zostali wysłani na San Domingo w ramach sił francuskich tłumiących niepodległościowe powstanie ludności czarnoskórej.