Argumentacja bohaterki ma cechy manipulacji językowej. Lady Makbet odwołuje się do męskości i męstwa Makbeta. Zarzuca mu najpierw tchórzostwo ("Czy była pijana / Owa nadzieja,w którą się odziałeś? / I czy usnęła, aby teraz powstać, / Pozieleniała i pobladła na myśl / O tym, co łatwo tak chciała uczynić?"). Potem zaś wylicza jego zalety, chwali go i wzmacnia jego pewność siebie: "Ważąc się na to, okazałeś męstwo, / A chcąc czymś więcej być, niż byłeś dotąd, Tym więcej męstwa okazałeś [...]". Ponadto bohaterka oddziałuje na emocje męża, sugerując, iż gdyby sama złożyła taką przysięgę, nie zawahałaby się poświęcić własnego dziecka: "I roztrzaskałabym mu głowę, gdybym / Złożyła równie potężną przysięgę, / Że tak uczynię, jaką ty złożyłeś". 

Lady Makbet całkowicie świadomie podżega Makbeta do zbrodni, ponieważ wprost mówi na temat zabójstwa króla. Planuje także, w jaki sposób oddalić od siebie i męża ewentualne podejrzenia. W tym celu należy kogoś wmieszać w zbrodnię tak, aby podejrzenia padły na te osoby. Dlatego po zbrodni ma zamiar wymazać krwią strażników oraz podrzucić im narzędzie zbrodni. Jest przekonana, że okazując żal i cierpienie po śmierci króla, odsunie od swojej rodziny podejrzenia. Te wszystkie plany snute w sposób niezwykle drobiazgowy świadczą o tym, że zabójstwo króla jest przemyślanym czynem - popełnionym z premedytacją.

Przykładowo:

Etos rycerski to zespół zasad (cech), które powinny cechować idealnego wojownika. Najważniejsze z nich to:

• wierność władcy oraz wierze;
• zachowywanie odwagi oraz męstwa;
• szlachetność postępowania;
• toczenie walki w słusznej sprawie (np. obrona ojczyzny);
• troska o los kobiet, dzieci i ubogich.

Motywy i cele zbrodni Makbeta wynikały z egoistycznych pobudek. Bohater kierował się przede wszystkim swoją ambicją, pożądaniem władzy oraz przepowiednią czarownic. Nie dochował wierności swemu władcy, ponadto jego zachowanie nie było szlachetne, ponieważ doprowadził do śmierci niewinnych ludzi. Na tej podstawie można stwierdzić, iż w finale bohatera nie można już określić mianem rycerza. Sprzeniewierzył się bowiem etosowi rycerskiemu. 

Przykładowe chwyty erystyczne:

argument ad personam: "Czyżbyś osiągnąć pragnął to, co, jak wiesz dobrze, / Ozdobą życia jest; a równocześnie / Za tchórza siebie miał i mógł przyzwolić, / By «Nie śmiem» sługą zostało «Tak, pragnę», / Jak ów kot biedny w przysłowiu?"

oddziaływanie na wolę: "Jeśli cięciwę swego męstwa napniesz, / Wówczas powiedzie się. [...]"

argument ad hominem: "I roztrzaskałabym mu głowę, gdybym / Złożyła równie potężną przysięgę, / Że tak uczynię, jaką ty złożyłeś"

Złamane zasady etyki wypowiedzi:

• bohaterka wyraża swoje negatywne emocje spowodowane postępowaniem męża;
• w swej wypowiedzi poniża go, zarzuca mu tchórzostwo;
• lady Makbet stosuje argumenty ad personam.