a) Warunek: słowa Pitagorasa o reinkarnacji muszą być prawdziwe; człowiek musi dojść do kresu życia, by zmienić formę.
b) Co się zdarzy po spełnieniu warunków: nie trzeba będzie obawiać się śmierci, ponieważ nie jest ostatecznością; podmiot liryczny - zanim przybierze nową formę - stanie się powietrzem, które będzie towarzyszyć Jadze.
Zastosowanie okresu warunkowego służy zaakcentowaniu zależności między danymi elementami. Struktura ta umożliwia tym samym wskazanie warunków, bez których nie zaistnieją określone zjawiska.
Twórca nie postrzega śmierci jako kresu życia. Według niego jest to tylko zmiana formy na zupełnie nową - dusza pozostaje ta sama. Przekonanie to jest dla osoby mówiącej źródłem spokoju, ponieważ świadczy o tym, że nie należy obawiać się śmierci: "Możemy z śmierci przeszydzać i tyle / Niesmaków sobie nie knować w mogile". Czas oczekiwania na nowe ciało staje się dla mówiącego spełnieniem marzeń, ponieważ będzie wtedy towarzyszyć Jadze jako powietrze. Zaspokaja to jego pragnienie kontaktu z kobietą i zaznania przyjemności
Przykładowo:
Metafory:
Poeta postrzegał ciało jako ubiór dla duszy. Świadczy o tym przedstawienie go jako części garderoby i czegoś, co można wymienić. Powłoka zewnętrzna może być bowiem dla człowieka niewątpliwą ozdobą ("żupan młody"), ale w pewien sposób także ciężarem, gdy jest już zniszczona ("zwiotszałe łachmany", które mówiący pragnie opuścić).