Kleant zapewnia, że spełni wszystkie warunki. Może także się zobowiązać, że jego ojciec umrze w przeciągu ośmiu miesięcy. Argumenty bohatera wskazują na jego desperację oraz potrzebę zdobycia pieniędzy za wszelką cenę.

Harpagon uważa, że jego proceder to przejaw miłości chrześcijańskiej, ponieważ w ten sposób pomaga bliźnim. 

Kleant jest zaskoczony, ponieważ nie wiedział, że jego ojciec trudni się lichwą. Z kolei zdziwienie Harpagona wywołuje fakt, że jego syn musi pożyczać pieniądze, uczestniczy w takim procederze. 

Przykładowo:

Scena ta wskazuje na dramat rodziny przedstawionej w utworze Moliera. Kleant jest zmuszony pożyczać pieniądze za pośrednictwem lichwiarza - według Kościoła było to coś niemoralnego. Z kolei Harpagon postrzega syna jako lekkoducha, ale sam zajmuje się lichwą. Jest to znaczące, ponieważ świadczy o relacjach między synem a ojcem, którzy zasadniczo nic o sobie nie wiedzą, ukrywają pewne fakty. Ponadto przytoczona scena sugeruje desperację Kleanta, który zmuszony jest korzystać z usług lichwiarza - własnego ojca. 

Przykładowo:

Walery cytuje Sokratesa jako  pewnego rodzaju aforyzm, złotą myśl. Być może odwołanie się do tego autorytetu jest próbą uświadomienia Harpagonowi, że w czasie egzystencji nie można koncentrować się tylko na gromadzeniu dóbr. Przede wszystkim powinno się czerpać pełnię z życia - wszystko inne jest środkiem do osiągnięcia tegoż celu. 

Wyrycie tych słów nad kominkiem sugerowałoby, że są one ważne dla Harpagona i wyrażają jego postawę życiową. Hipokryzja bohatera polega na tym, że iluzorycznie uznaje słuszność tych słów, chociaż jego poglądy są odmienne, a wręcz sprzeczne z sentencją. Słowa bohatera o wyryciu cytatu to stworzenie więc pewnych pozorów - i nic więcej. 

Otoczenie w jednoznacznie negatywny sposób postrzega Harpagona. Jego skąpstwo, chciwość oraz niechlujność są wręcz legendarne i stanowią niewyczerpane źródło złośliwości oraz opowieści, które znosi Jakub. Opinia publiczna krytykuje bohatera za jego chorobliwe oszczędzanie - nawet na własnej rodzinie czy służbie - ponieważ przybiera ono karykaturalne wymiary. Harpagon jest więc pośmiewiskiem dla wszystkich, którzy go znają. 

Karykaturalny charakter postaci polega na przejaskrawieniu jej skąpstwa i chciwości. W opowieściach przytoczonych przez Jakuba Harpagon jawi się jako człowiek owładnięty żądzą posiadania. Chęć ciągłego gromadzenia pieniędzy sprawia, iż zmusza on rodzinę do częstszego poszczenia, odprawia służbę pod jakimkolwiek pozorem, by nie wypłacać należności. Jego działania są groteskowe, o czym świadczy podkradanie owsa własnym koniom lub pozwanie kota za zjedzenie resztek. 

Obraz przedstawia tytułowego skąpca, który jest zajęty liczeniem swych monet. Jest tak skupiony na swoim zajęciu, że nie zauważa dwóch osób, które sięgają przez okno po jego bogactwo. Świadczy to o tym, iż człowiek, dla którego ważne są tylko dobra materialne, przestaje dostrzegać świat dookoła siebie.