Przykładowe elementy brzydoty:

• "[...] a kto nie wierzy, niech mu się stolec wypsnie! Owo i jej się wypsnął jednego poobiedzia, trzeciego dnia lutego, iż zjadła zbyt wiele godbilów";
• "Flaków była obfitość, jak łatwo pojmiecie, a były tak smakowite, iż wszystko oblizywało palce.";
• "[...] bebechy [..]";
• "O cóż za wspaniała moc materii łajnotwórczej musiała się po niej przewalać we wnętrzu!"
• "[...] popuszczał od tłustości [...]";
• "[...] pierdział wyżej niż dziura w zadku [...]". 

Elementy brzydoty pozwalają na przedstawienie rzeczywistości w krzywym zwierciadle, wyolbrzymienie pewnych zjawisk. Ponadto wiążą się ściśle z groteskowym charakterem dzieła oraz jego humorystycznym charakterem. 

Cechy literatury popularnej:

• dzieło zaadresowane do szerokiego grona odbiorców;
• zaspokojenie potrzeby przeżycia niezwykłych zdarzeń;
• akcja rozgrywa się w środowisku, które jest niedostępne czytelnikom;
• wartka fabuła;
• odwołanie do konwencji literackich. 

Elementy wychowania, które stanowią parodię wzorów wychowawczych:

• wychowywanie poprzez spanie, picie i jedzenie,
• pominięcie przedmiotów, których faktycznie nauczano;
• rozwijanie zachowań i "umiejętności", które są niepraktyczne, nieprzydatne. 

W średniowieczu wykształciły się określone wzorce postępowania. Literatura parenetyczna szczególną uwagę poświęcała ideałowi świętego, rycerza oraz władcy. Ówczesne teksty przedstawiały sposób postępowania, który miał zachęcać do naśladowania pozytywnych zachowań bohaterów i doskonalenia siebie. Akapity 3. i 4. stanowią jednak satyryczne przedstawienie średniowiecznych wzorców. Przede wszystkim Telemici nie są skrępowani jakimikolwiek zasadami lub ograniczeniami. W przeciwieństwie do średniowiecznych ascetów nie umartwiają się, nie żyją w ubóstwie. Zamiast tego zasadą ich zakonu jest wyłącznie cieszenie się przyjemnościami życia: "[...] była tylko jedna zasada: Czyń, co się podoba", co ma pozytywny wpływ na ich moralność i rozwój intelektualny. Nadmiar ograniczeń jest więc traktowany jako niewola. Ponadto ta swoboda przyczynia się do pozytywnych relacji między Telemitami, tworzy poczucie wspólnoty. Satyryczny aspekt przetworzenia parenetycznych wzorców opiera się tym samym na odwróceniu surowych zasad i ascezy - przynosi to same korzyści. Okazuje się, że czerpanie przyjemności z życia doczesnego także może być sposobem na osiągnięcie ideału. 

Mianem groteski określa się kategorię estetyczną. Polega ona na zderzeniu różnych porządków, estetyk, upodobaniu do tego, co osobliwe i przesadne. Groteskowa deformacja świata w dziele Rabelais'go ma związek z karnawalizacją występującą w ludowej kulturze. Pisarz przedstawia bowiem świat, w którym wszystko jest możliwe, zaś odwróceniu ulegają dotychczasowe zasady - podobne zjawisko występowało w czasie karnawału, kiedy bawiono się bez żadnych ograniczeń. 

Kolokwializacja i wulgaryzacja języka sprawia, że staje się on interesujący dla szerokiego grona czytelników, ponieważ odwołuje się do znanej im rzeczywistości. W ten sposób dzieło Rabelais'go jest zrozumiałe dla odbiorców i atrakcyjne pod względem treści, ponieważ wyraża silne emocje (nie pozostawia obojętnym), cechuje się także dynamicznością. Staje się więc przystępne dla przeciętnego czytelnika. 

gargantuiczny - wielki i bardzo żarłoczny, rubaszny

Przymiotnik ten powstał od imienia Gargantui. Był on synem olbrzymów i cechował się niepowstrzymanym apetytem oraz rubasznym zachowaniem: "[...] popijał, jedząc zupę, wyjadał zakalec z chleba, gryzł śmiejąc się, śmiał się, gryząc [...]". 

Przykładowo:

• Należy czerpać przyjemność z nawet najbardziej przyziemnych momentów w życia.
• Źródłem radości może być dostatek pokarmów, napojów, snu.
• Można wykazywać się beztroską.
• Życie powinno opierać się na czynieniu tego, na co ma się ochotę.
• Tylko wolność zachęca człowieka do doskonalenia siebie, przymus zaś staje się niewolą.
• Nie wolno sobie niczego odmawiać.

wyrażenie swojej opinii - część indywidualna