a) Osoba mówiąca jest wyznawcą Boga, zachęca do Jego wielbienia. Wypowiada się w imieniu zbiorowości ludzi wiernych Stwórcy - Izraelitów - o czym świadczy fragment: "Dał nam w dziedzictwo i w używanie / Włość Jakubowę, swoje kochanie".
b) Podmiot dziękuje Bogu za to, że umożliwił wiernym liczne zwycięstwa i podboje innych narodów. Ponadto podarował im "Włość Jakubowę", więc mówiący w psalmie jest wdzięczny Stwórcy za Jego łaskawość oraz opiekę.
c) Osoba mówiąca zachęca do tego, by śpiewać Panu i oddawać Mu chwałę, okazywać swą radość: "Kleszczmy rękoma wszyscy zgodliwie, / Wszyscy śpiewajmy Panu chętliwie".
Paralelizmy składniowe:
Ten niedobyte podał nam grody,
Ten pod nas możne podbił narody,
Ten władnie światem sam niezmierzonym,
Temu śpiewajcie pieniem uczonym;
Paralelizmy składniowe wskazują na podobieństwo kompozycji danego segmentu tekstu. Wpływają także na uporządkowanie struktury dzieła.
Przykładowe sformułowania:
Paralelizmy znaczeniowe eksponują dwa zagadnienia. Pierwszym z nich jest radość modlących się, którzy pragną okazać wdzięczność Bogu. Chwalą Go za to, że zapewnia im opiekę i obdarza łaskami. Drugą kwestią jest podkreślenie potęgi Wszechmogącego - wielkiego władcy nad wszystkimi panami.
Przykładowo:
Zakończenie utworu odwołuje się do obrazu Boga, którego wszyscy władcy uważają za swego króla. Jest więc kimś potężnym, nadrzędnym. Jego chwała staje się zaś tak wielka, że nie da się jej zmierzyć. Można powiedzieć, że takie zakończenie wyraża nadrzędny sens psalmu. Pokazuje bowiem zwierzchnictwo Stwórcy nad wszystkimi panującymi oraz wyraża przekonanie o nieskończonej czci Pana i jego wielkości. Dla wiernych jest to gwarancja pomyślności, w związku z którą pragną okazywać swą radość.
Przykładowo:
Psalm wyraża entuzjazm i radość zbiorowości, która jest wdzięczna Bogu za opiekę oraz łaskawość. Chwali więc potęgę Wszechmogącego, Jego niezmierzoną cześć. Powodem tych uczuć jest przede wszystkim przekonanie o opiece Boga - jednocześnie staje się ono źródłem niezaprzeczalnego poczucia siły: "Ten niedobyte podał nam grody, Ten pod nas możne podbił narody". Tym samym można stwierdzić, że te dwa przekonania wzajemnie na siebie wpływają i potęgują się: sukcesy wynikają z Bożej opieki, ale zachęcają także do jeszcze gorliwszego chwalenia Stwórcy.
Bóg zostaje przedstawiony jako władca całego świata i wszystkich ludzi - jest groźny, ale także wielki. Okazuje łaskawość swym wyznawcom, ponieważ pod Jego opieką triumfują nad innymi narodami i zdobywają kolejne terytoria. W związku z tym ludzie okazują Mu swą wdzięczność oraz wielbią Go: "Dajcie cześć Panu, dajcie naszemu, / Śpiewajcie Bogu, Bogu wiecznemu!". Wszechmogący jawi się jako władca absolutny oraz niezmierzony, decydujący o losach społeczeństw.