Podmiot liryczny w utworze "Niepewność" najwięcej mówi o sobie samym. Opowiada on o sytuacjach i towarzyszących im emocjach, starając się tym samym znaleźć odpowiedzi na powtarzające się pytanie: "Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?".
Paralelizm w utworze Mickiewicza obejmuje poszczególne wersy oraz strofy. Na poziomie wersów jako przykład można wskazać fragment: "Dla twego zdrowie życia bym nie skąpił, / Po twą spokojność do piekieł bym wstąpił" albo "Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?". Natomiast paralelizm stroficzny polega na konstruowaniu zwrotek, w których powtarzają się poszczególne elementy: pierwsze dwa wersy zawierają opis sytuacji, przemawiających za przyjaźnią, zaś kolejne dwa są argumentami potwierdzającymi "kochanie". Ostatni dystych każdej strofy to zgrabnie wkomponowane pytanie (refren) nadające tekstowi regularności. Zastosowanie paralelizmów wpływa na rytm utworu, a co za tym idzie - na jego melodyjność. Eksponuje także dylemat podmiotu lirycznego, który wobec przedstawionych sytuacji nie możne ostatecznie znaleźć odpowiedzi na pytanie: "Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?".
Utwór "Niepewność" jest piosenką, ponieważ:
"Niepewność" jest przede wszystkim wyrazem wewnętrznego dylematu podmiotu litycznego, który nie może zdecydować, czy relacja, jaka go łączy z kobietą to przyjaźń czy miłość. W kolejnych strofach bohater neguje istnienie w jego więzi z adresatką zachowań, które można uznać za konwencjonalne przejawy zakochania, jednak z drugiej strony mężczyzna odczuwa tęsknotę, poczucie bliskości, pragnienie przebywania z adresatką, ekscytację, a zarazem spokój. Złożoność jego emocji daje dowód na to, że uczucie, jakim darzy kobietę, jest głębokie i szczere - dalekie od egzaltacji i romantycznych uniesień.
Przykładowe rozwiązanie:
Dylemat ukazany w "Niepewności" nie nosi znamion miłości romantycznej. Postawa podmiotu lirycznego daleka jest od pełnej ekscytacji i egzaltacji postawy romantycznych kochanków, dla których miłość była najsilniejszym uczuciem. Nie ulegało także wątpliwości, że miłość w romantyzmie była jednoznaczna - mężczyzna przeżywał ją całym sobą i gotów był oddać za nią życie - nie doświadczał dylematów: "Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie". Tymczasem w omawianym utworze miłość (o ile podmiot rzeczywiście kocha) jest uczuciem spokojnym, dojrzałym, pozbawionym nagłych uniesień i porywów serca. Można przypuszczać, że podmiot liryczny - w przeciwieństwie do romantycznych kochanków - nie popełniłby samobójstwa, gdyby kobieta go odrzuciła. Ani Werter, ani Gustaw nie wątpili nigdy w charakter swojego uczucia, czego dowodzi chociażby ich samobójcza śmierć. Przez pryzmat miłości patrzyli oni na świat, lekceważąc racjonalność czy zdrowy rozsądek. Dylemat z wiersza "Niepewność" zdaje się być logiczną analizą uczuć, a przytoczone sytuacje mają potwierdzić którąś z możliwości.
Przykładowe rozwiązanie:
Rozterki osoby mówiącej z postawą werteryczną łączy jedynie koncentracja podmiotu lirycznego na sobie i skłonność do analizowania własnych przeżyć oraz poetycka wrażliwość, z jaką mówi o swoich uczuciach. Postawa werteryczna przejawia się przede wszystkim intensywnym przeżywaniem nieszczęśliwej miłości i cierpienia z nią związanego, melancholią, poczuciem niemożności zmiany świata oraz uznaniem miłości za najważniejszą sprawę w życiu. Nie sposób jednak uznać osobę mówiącą w wierszu za buntownika i cierpiętnika. Podmiot liryczny nie mówi też w sposób egzaltowany o swoich emocjach, jest raczej opanowany, spokojny, co przekłada się na konstrukcję utworu.
Przykłady literackich i filmowych par, które wcześniej łączyła przyjaźń: