Wersy będące autoprezentacją osoby mówiącej:

"Ja cóż - włóczęga, niespokojny duch
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko".

"Nie myśl, że nie kocham
Lub, że tylko trochę
Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem
Tak ogromnie bardzo jeszcze więcej może".

Osoba mówiąca określa siebie jako włóczęgę, wędrowca, który nie ma stałego miejsca i jest "niespokojnym duchem". Jego głęboka wrażliwość i charakter pozwalają zapomnieć o nurtujących sprawach, jednak niestałość mężczyzny nie pozwala mu związać się z kobietą, do której kieruje swoje słowa. Podmiot liryczny zapewnia ją o swojej ogromnej miłości, ale styl życia, jaki prowadzi, i podejście do świata nie czyni z niego odpowiedniego partnera.

Metatekstowy komentarz "cóż" w autoprezentacji podmiotu lirycznego sygnalizuje, że  to, co mężczyzna będzie mówił dalej, będzie miało negatywny wydźwięk. Podobne znacznie w kontekście wypowiedzi podmiotu ma partykuła "tylko", która sugeruje, że to, co powie o sobie mężczyzna będzie miało małą wartość. Zatem zastosowane wyrazy implikują negatywną samoocenę osoby mówiącej.

Fragmenty będące wyrazem uczuć do kobiety:

"Nie myśl, że nie kocham
Lub że tylko trochę
Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem
Tak ogromnie bardzo, jeszcze więcej może
I dlatego właśnie żegnaj.
Zrozum dobrze żegnaj, żegna   Z nim będziesz szczęśliwsza,
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim".  

Mówiący deklaruje ogromną miłość do kobiety, jednak nie może się z nią związać, ponieważ jego charakter i sposób życia nie zapewniają niczego, czego można oczekiwać od mężczyzny (stałości, stabilizacji).

Przykładowe rozwiązanie:

Gest "oddania" ukochanej można interpretować jako wyraz troski mężczyzny o przyszłość adresatki. Mimo że bardzo ją kocha, to wie, że nie jest w stanie zapewnić jej odpowiedniego życia, dlatego świadomy swoich uczuć deklaruje, że kobieta będzie szczęśliwsza u boku innego mężczyzny. Dobro ukochanej stało się dla podmiotu lirycznego ważniejsze niż jego własne uczucia.

Przykładowe rozwiązanie:

Wyraz "żegnaj" jest formą pożegnania. Osoba mówiąca wyraża przekonanie, że już nigdy nie spotka ukochanej. Jego postawa jest o tyle bulwersująca, o ile mężczyzna deklarował kobiecie ogromną miłość, jednak jest to miłość, która nie może być spełniona, gdyż z różnych przyczyn para musi się rozstać.

Przykładowe rozwiązanie:

Z wiersza Edwarda Stachury wynika, że to mężczyzna podjął decyzję o rozstaniu. Swoją wypowiedz rozpoczyna słowami, które sugerują, że kobieta nie była gotowa na taką "rozmowę": "Zrozum to, co powiem, / Spróbuj to zrozumieć dobrze". Chce przygotować ukochaną i usprawiedliwić swoją decyzję, a ponadto to właśnie z jego ust padają słowa "żegnaj". Niestety czytelnik nic nie wie o uczuciach kobiety, jednak obecność innego mężczyzny w jej życiu świadczy o tym, że ona także stała przed dylematem, którego z nich wybrać. Tę decyzją - jak się okazuje - podjął podmiot liryczny.