Środki poetyckie związane z wodą:
Powyższe metafory, epitety i porównania wiążą się ze sobą, przedstawiając step jako bezkresny ocean.
Osoba mówiąca porównuje swoją podróż przez step do żeglugi. Wykorzystuje w tym celu metaforę stepu jako oceanu, a wozu jako łodzi. Wędrowiec ukazuje bezkresną przestrzeń, na której trawa poruszana wiatrem przypomina morskie fale, a ogrom kwiatów kojarzy mu się z powodzią.
Epitety i rzeczowniki określające barwy:
W pierwszej strofie sonetu autor przedstawił obraz stepu w świetle dziennym, tym samym nastrój utworu jest pogodny, pełen zachwytu. Dopiero, kiedy zapada zmrok wędrowiec zaczyna odczuwać zaniepokojenie. W nocy przestał być widoczny barwny krajobraz Krymu, a sam podmiot czuje się w nim zagubiony (nie widzi żadnych punktów orientacyjnych), wówczas w utworze zaczyna dominować nastrój niepokoju, napięcia i wyczekiwania.
Przykłady instrumentacji głoskowej:
Nagromadzenie głosek syczących, szumiących i ciszących tworzy wrażenie szeptu i szmeru, a tym samym potęguje nastrój napięcia.
Puenta utworu: "W takiej ciszy — tak ucho natężam ciekawie, / Że słyszałbym głos z Litwy. — Jedźmy, nikt nie woła!" jest wyrazem tęsknoty podmiotu lirycznego za ojczyzną. Wędrowiec znalazł się w odległym geograficznie i kulturowo miejscu, zachwyca się urokiem stepów, jednak noc i nieprzerwana cisza przypominają poecie o ojczyźnie, wydaje mu się, że słyszy wołanie z rodzinnych stron. W tym miejscu napięcie sięga zenitu i zostaje szybko rozładowane drastycznym oraz pełnym rozczarowania stwierdzeniem: "Jedźmy, nikt nie woła".
Przykładowe rozwiązanie:
"Stepy akermańskie" nie są wyrazem samotności człowieka wobec bezmiaru przyrody. Poetę zachwyca krymski krajobraz, jest pod wrażeniem jego ogromu i wielkości barw. Dopiero mrok wywołał w nim poczucie niepokoju i zagubienia oraz uczucie nostalgii. Wędrowiec tęsknił za krajem, którego nie było już na mapach Europy, a konkretne okoliczności przyrody (mrok, cisza, bezkresny step) spotęgowały to uczucie.