a) Wyrazy z głoskami szumiącymi sz, cz:
b) słowa z głoskami dźwięcznymi r, ż:
c) Dzięki zastosowaniu instrumentacji głoskowej poeta naśladuje odgłosy burzy - ryk wiatru, szum wzburzonych fal.
W pierwszych dwóch strofach sonetu "Burza" występuje bardzo dynamiczne obrazowanie. Poeta przedstawił szereg obrazów, za pomocą krótkich, urywanych zdań. Zadarte żagle, połamany ster, krzycząca załoga, której wicher wyrywał liny z ręki - to początkowe dramatyczne sceny. Towarzyszą im ryki wiatru i jęki pomp (onomatopeje), a całość zamyka obraz krwawo zachodzącego słońca (metafora), które jest zapowiedzią niechybnej zguby. W kolejnej strofie autor także skupia się na walorach dźwiękowych opisywanej sceny: "Wicher z tryumfem zawył, a na mokre góry / Wznoszące się piętrami z morskiego odmętu" (hiperbola). Atmosferę grozy potęguje symboliczne przedstawienie "geniusza śmierci" (personifikacja) idącego w stronę okrętu. Dzięki zastosowanym środkom stylistycznym autor ukazał mroczne sceny, które rozświetla jedynie zachodzące w tle, intensywnie czerwone słońce. Takie obrazowanie wzmacnia dramatyzm opisywanych wydarzeń.
W obliczu nieposkromionej potęgi natury podróżnych ogarnął lęk. Załoga statku była bezradna wobec żywiołu, nie była w stanie przeciwstawić się sztormowi, dlatego jedni leżeli wycieńczeni i załamani, inni żegnali się z najbliższymi, a jeszcze inni szukali ratunku w modlitwie. Tylko jeden podróżny w milczeniu obserwował chaotyczne zachowanie towarzyszy i zazdrościł im obłędu, przyjaźni oraz wiary, ponieważ sam tego nie posiadał. Czuł się wyobcowany na tonącym okręcie. Nie bał się śmierci, gdyż nie miał nic do stracenia.