W ostatniej strofie sonetu "Burza" pojawia się "jeden podróżny" - główny bohater "Sonetów krymskich". Mężczyzna siedział z boku i ze spokojem przyglądał się dramatycznym wydarzeniom. Czytelnika może dziwić jego spokój (kontrastujący z sytuacją panującą na statku), ale bez wątpienia zaskakuje zazdrość bohatera wobec towarzyszy. Podróżnik pomyślał: "szczęśliwy, kto siły postrada, / Albo modlić się umie, lub ma się z kim żegnać", co jest bez wątpienia gorzką refleksją tułacza - samotnego, wyobcowanego, pozbawionego swojego miejsca na świecie. Dlatego bohater zachowuje się inaczej niż pozostała część załogi, gdyż nawet w obliczu śmierci nie ma nic, co byłoby dla niego wartościowe. Świadczy to o tragizmie przeżywanych przez podróżnika chwil.
Przykładowe rozwiązanie:
Podróżnik wyróżniający się na tle pozostałych żeglarzy może być utożsamiany z Adamem Mickiewiczem. Świadczy o tym biografia autora, który w 1825 roku odbył wyprawę na Półwysep Krymski, po tym, jak został skazany na zesłanie po wykryciu Towarzystwa Filomatów. Długa tułaczka Mickiewicza, przebywanie w miejscu odległym geograficznie i kulturowo oraz świadomość nieistnienia własnego kraju mogła wywołać w poecie uczucia samotności i bezradności.
Nowatorstwo sonetów Mickiewicza polega na: