Fakty z biografii Konrada Wallenroda (Waltera Alfa):

• jako młody chłopak został uprowadzony w czasie wojny z Litwy do Niemiec;
• młodość spędził w klasztorze;
• był giermkiem hrabiego Wallenroda, od którego przyjął swoje imię (był podejrzany o zabójstwo swojego pana);
• brał udział w krucjatach oraz walczył przeciwko Maurom w Hiszpanii;
• odnosił sukcesy w turniejach rycerskich
• przyjął śluby i został Mistrzem Zakonu;
• prowadził kampanię Zakonu Krzyżackiego przeciwko Litwie w taki sposób, aby zakon poniósł porażkę.

Historia głównego bohatera jest fragmentaryczna i niespójna. Czytelnik poznaje ją wyrywkowo i niechronologicznie.

O przeszłości Konrada mówi narrator, Halban oraz jeden z sędziów.

Halban był mnichem, przyjacielem Konrada Wallenroda, jego spowiednikiem i powiernikiem tajemnic. Mężczyzna został przed laty wzięty do niewoli i pełnił funkcję tłumacza dla krzyżackiego wojska. Był także litewskim wajdelotą. Od samego początku bardzo troszczył się o Waltera Alfę. To Halban pielęgnował miłość młodzieńca do Litwy i nienawiść do Niemców. Często zabierał chłopca nad brzeg Niemna, skąd obserwowali rodzinne strony. Można przypuszczać, że dzięki swojemu przyjacielowi Wallenrod podjął próbę zemsty na Zakonie Krzyżackim.

Narrator opisuje Konrada Wallenroda z subiektywnego punktu widzenia. Już na początku ocenia go jako nieobytego w towarzystwie: "Konrad nie słynął w przydwornym nacisku / Gładkością mowy, składnością ukłonów". Wypowiada się o bohaterze z dystansem, określa jego ducha jako "zimnego", a słowo, które wzruszało bohatera to "lada słówko obojętne, / Które dla drugich nie miało znaczenia". Mimo oceniającej postawy narrator sugeruje, że nie posiada pełnej wiedzy na temat Wallenroda: "Może, wspomniawszy świętość powołania, / Sam sobie ziemskich słodyczy zabrania".

Cechy powieści poetyckiej w "Konradzie Wallenrodzie":

• synkretyzm rodzajowy;
• zsubiektywizowany narrator pozbawiony wszechwiedzy;
• luźna, fragmentaryczna kompozycja fabuły.

Przykładowe rozwiązanie:

Narrator nazywał relację, która łączyła Konrada z Halbanem, przyjaźnią , choć trafniej byłoby stwierdzić, że siwy mnich był opiekunem i mentorem głównego bohatera. To on wpajał chłopcu od najmłodszych lat miłość do Litwy i nienawiść do zakonu. Halban był także inicjatorem pomysłu podburzenia potęgi krzyżackiej i namawiał młodego rycerza do realizacji planu. 

Konrada Wallenroda można uznać za bohatera bajronicznego, ponieważ:

• jest tajemniczy: czytelnik nie zna jego losów, nie wie wszystkiego o jego pochodzeniu; 
• jest skrytym indywidualistą: Konrad nie odnajduje się w dworskim towarzystwie, nie integruje się ze społeczeństwem;
• buntuje się przeciwko zastanemu porządkowi: postanawia uchronić swoją ojczyznę przed klęską;
• jest zdeterminowany, by osiągnąć swój cel;
• walczy o wzniosłe ideały (ojczyzna).

Przykładowe rozwiązanie:

Na funkcjonowanie ludzkiej psychiki i zachowanie człowieka ma wpływ wiele czynników. Można do nich zaliczyć pochodzenie, wychowanie, doświadczenia życiowe, ale także wzory i autorytety, które kształtują człowieka, szczególnie we wczesnym okresie życia. Właśnie te czynniki rzutowały na charakter Konrada Wallenroda. Jego ogromny patriotyzm warunkowało pochodzenie i autorytet Halbana. Konrad, pamiętając wojnę i porwanie, znienawidził Zakon Krzyżacki, zatem doświadczenia życiowe także wpływają na to, kim staje się człowiek. Mimo że bohater przyjął niemieckie wychowanie, to jego natura ("dusza litewska została") nie pozwoliła mu zapomnieć o ojczyźnie. Choć z drugiej strony młodość spędzona w klasztorze sprawiła, że bohater był zamknięty w sobie i nie potrafił odnaleźć się w towarzystwie dworzan. Stąd też można z całym przekonaniem stwierdzić, że ludzka psychika jest formowana przez wiele czynników i trudno wskazać jeden konkretny powód takiego, a nie innego zachowania człowieka.