Walter Alf nawracał Aldonę na chrześcijaństwo. Uczył ją modlitwy, opowiadał o dogmatach wiary, dał jej także obrazek Matki Boskiej. Nade wszystko Walter i Aldona nauczyli się kochać - kochać siebie nawzajem i kochać ojczyznę. Dziewczyna potęgowała w bohaterze miłość do Litwy, wskrzeszała zapomniane przez niego wyrazy, których melodyjne brzmienie sprawiało Walterowi wiele przyjemności i potęgowało uczucie zarówno do Aldony, jak i do Litwy.

Po zakończonej misji bohater pragnie, aby ukochana wróciła z nim na Litwę. Aldona jednak wybrała samotne życie w pustelniczej wieży. Kobieta nie chciała wracać do męża, ponieważ minęło wiele lat, od kiedy byli razem, a mijający czas odcisnął na nich piętno. W związku z tym Aldona wolała zachować w pamięci ich wspólny obraz, kiedy byli młodzi i szczęśliwi: "Alfie, nam lepiej takimi pozostać; / Jakiemi dawniej byliśmy, jakiemi / Złączym się znowu ale nie na ziemi".

Przejawy cierpienia Aldony:

• milczenie: "Milczała Aldona";
• smutny głos: "Nie, już po czasie - rzekła smutnym głosem";
• pytania: "Chcesz wrócić na świat, kogo? nędzną marę";
• powtórzenia: "Walczyłam z sobą; dziś i ty, mój miły, / I ty mi dajesz pomoc przeciw Bogu";
• krótkie, przerywane wypowiedzi: "I w twarzy, która... ach! myśli sama razi".

Bohaterka cierpi, ponieważ nie może być z ukochanym. Poświęciła dla niego wszystko, wybrała życie pustelnicy, a gdy w końcu się okazało, że Walter wypełnił swój plan - było już za późno, by uciekać z wieży.

Z powieści "Konrad Wallenrod" wyłania się zależność między życiem prywatnym człowieka a jego powinnościami wobec ojczyzny. Historia Konrada i Aldony uczy, że poświęcenie się ojczyźnie zawsze odbywa się kosztem prywatnego życia i odwrotnie: skupienie się na osobistym szczęściu skutkuje zaniedbaniem ojczyzny.

Przykładowe rozwiązanie:

Wallenrod uznał, że ma prawo "zapomnieć, że są na świecie narody" i wrócić do przerwanego życia z ukochaną, ponieważ wypełnił swoją misję i poczuł się wolny. Bohater od lat pracował, by zrealizować swój podstępny plan, a kiedy w końcu mu się to udało, spadł z niego cały ciężar psychiczny, wierzył, że odzyska swoje poprzednie życie i już nie zaangażuje się w sprawy narodu, gdyż zrobił wiele dla ojczyzny.

Przykładowe rozwiązanie:

Aldona odmówiła opuszczenia wieży, ponieważ bała się odrzucenia ze strony Konrada. Bohaterka widziała, że upłynęło wiele lat, odkąd widzieli się ostatni raz, oboje zdążyli się zmienić - teraz są tylko parą starców. Ponadto czuła ogromny żal, i cierpienie, gdyż poświęciła swoje życie człowiekowi, który najbardziej kochał ojczyznę. Nie bez znaczenia jest dla niej także przysięga, jaką złożyła przed Bogiem. Aldona obiecała, że do śmierci pozostanie w pustelniczej wieży.

Pozostała część zadania jest indywidualna.

Przykładowe rozwiązanie:

Poeta skończył "Konrada Wallenroda" sceną śmierci Aldony, ponieważ  chciał wyróżnić i dowartościować bohaterkę, która poświęciła najwięcej dla dobra narodu i swojego ukochanego. Śmierć bohaterki była reakcją na wiadomość o śmierci ukochanego Waltera, co dowodzi ogromnej siły uczucia, jakie łączyło Aldonę i Konrada. Zatem dramat Mickiewicza można odczytywać jako utwór o miłości niemożliwej do spełnienia. Bohaterowie stanęli przed wyborem: służba ojczyźnie lub osobiste szczęście. Okazało się, że miłość do ojczyzny jest silniejsza niż uczucie do siebie nawzajem, stąd też zakochani mogli się połączyć dopiero po śmierci.

Przykładowe rozwiązanie: