Wyrażenia i określenia dotyczące poezji:
Autor dla opisania poezji używa nacechowanego słownictwa po to, by oddać złożoność, wyjątkowość i niezwykłą wartość poezji.
Główna różnica miedzy poezją klasyczną a romantyczną polega na tym, że poezja klasyczna była naśladownictwem dawnych mistrzów, klasyków, natomiast poezja romantyczna to "oryginalna poezja nowożytna, niestworzona według kanonów starożytności".
Nowożytna poezja romantyczna, zdaniem Schlegla, nawiązuje do dawnej poezji średniowiecznej, w której żywy był etos rycerski i bliskość natury.
Przykładowe rozwiązanie:
Poezja w ujęciu Schlegla jest darem, którego może doświadczyć tylko wybraniec. Aby tworzyć poezję, trzeba poświęcić jej wszystko, "oddać się jej całkowicie z powagą i miłością", a wtedy poeta staje się twórcą podobnym do Boga, gdyż poezja "ma za przedmiot coś Nieskończonego i Wiecznego". Poezja w swej istocie przedstawia emocje człowieka, tłumaczy historię, wyraża modlitwę. Poezja jest mądrością, cnotą, tajemnicą, naturą i miłością.
Przykładowe rozwiązanie:
August Wilhelm Schlegel nobilituje średniowiecze jako źródło inspiracji i nawiązań dla poezji romantycznej. Nie bez przyczyny tak stwierdza, gdyż w twórczości romantyków można odnaleźć motywy charakterystyczne dla wieków średnich, np. motyw idealnej miłości lub motyw rycerza. Łączy się to z pochwałą poezji romantycznej, która - w przeciwieństwie do oświeceniowego klasycyzmu - posiadała odmienne, oryginalne źródło inspiracji.