Aluzje do tragicznych wydarzeń z historii Polski:

"tam zabici w ciemnym lesie modlą się za nami" - może to być nawiązanie do zbrodni katyńskiej;

"tam powstańcy do Śródziemia idą kanałami" - powstanie warszawskie;

"gdy przestaną nas hartować strzałem w potylicę" - zbrodnia katyńska;

"samoloty będą spadać za lub przed lotniskiem" - tragedia smoleńska.

Fragmenty, w których autor odwołuje się do sfery metafizyki:

"Jeszcze Polska nie zginęła póki my giniemy
póki nasi starsi bracia wędrują do ziemi

tam tajemne biją źródła tryskają strumienie
tam śmierć pada na kolana przed wiecznym istnieniem

tam zabici w ciemnym lesie modlą się za nami
tam powstańcy do Śródziemia idą kanałami

ścieżka wiedzie przez grób Pański – nie ma innej drogi
trzeba się owinąć w całun biały i czerwony"

Odwołanie się do sfery metafizyki ukazuje dramatyzm i heroizm wszystkich ludzi, którzy zginęli za ojczyznę.

Przykłady rymów:

giniemy - ziemi;

strumienie - istnieniem;

nami - kanałami;

plecy - świecy.

W wierszu "In hora mortis" występują w większości banalne, dokładne rymy. Dzięki ich zastosowaniu utwór nabiera cech muzyczności i upodabnia się do poezji popularnej.

Przykładowe rozwiązanie:

Poeta przywołuje nieszczęścia, które dotknęły Polskę, ponieważ dopatruje się w nich spoidła łączącego Polaków oraz gwarancji tożsamości narodowej: "Jeszcze Polska nie zginęła póki my giniemy". W ofiarnej śmierci, zbiorowym cierpieniu i męczeństwie (martyrologia) dostrzega poeta warunek istnienia narodu. Dodatkowo cierpienie to jest oparte na silnym paradygmacie chrześcijańskim: "naród tylko ten zwycięża razem ze swym Bogiem / który pocałunkiem śmierci ma znaczoną głowę".

Przykładowe rozwiązanie:

W wersach od 9. do 11. Wojciech Wencel zestawia zbrodnię katyńską z katastrofą smoleńską , dopatrując się w tych wydarzeniach związku, który graniczy ze snuciem teorii spiskowych. Z tego fragmentu wiersza wynika bowiem, że tragedia rządowego samolotu w Katyniu była taką samą, celową zbrodnią jak mord z 1940 roku. A ponadto - zdaniem autora - zagrożenie ze wschodu jest nadal realne, co potwierdza wers: "mroźny wiatr ze wschodnich kresów wciąż nam wieje w plecy".

Wersy 13. i 14. dotyczą wartości śmierci za ojczyznę. Poeta w tym fragmencie przekonuje, że nawet najbardziej bezsensowny zgon w obronie narodowych idei powinien być powodem do dumy, dumy wynikającej z tego, że Polak umarł w polskiej sprawie.

Przykładowe rozwiązanie:

W puencie wiersza została zawarta teza, że śmierć Polaków nie była bezsensowna, ponieważ dowodzi zwycięstwa. Tym zwycięstwem jest zbawienie ("zwycięża razem ze swym Bogiem"), bowiem każdy, kto zmarł w imieniu ojczyzny, zapewnił odkupienie nie tylko sobie, ale wszystkim rodakom. Polacy są właśnie takim narodem - naznaczonym "pocałunkiem śmierci", czyli pretendującym do zbawienia.