Fragmenty "Rozłączenia" będący adekwatnym podpisem do zdjęcia:

"Przywykłem do nich, kocham te gwiazdy jeziora,
Ciemne mgłą oddalenia, od gwiazd nieba krwawsze,
Dziś je widzę, widziałem zapalone wczora,
Zawsze mi świecą — smutno i blado — lecz zawsze…"

Osoba mówiąca w wierszu Juliusza Słowackiego "Rozłączenie" ujawnia się już w pierwszej strofie. Początkowo wypowiada się w 1. os. l.mn., jednak w trzecim wersie dochodzi do głosu "ja" liryczne: "Wiem, kiedy w ogródku, / Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie zamknięta". Przekształcenie "my" w "ja" sprawia, że odbiorca poznaje subiektywny punkt widzenia osoby mówiącej.

Nadawcę i adresatkę utworu łączy szczególna więź duchowa , osoba mówiąca doskonale zna kobietę i rzeczywistość, w której ona przebywa. Stąd też z łatwością wyobraża ją sobie w domu i w ogrodzie. Mimo dzielących kilometrów nadawca oczami wyobraźni dostrzega postać kobiety w białej sukni. Rozumie jej uczucia, wie, co sprawia jej smutek i gdzie po kryjomu płacze. Ten związek duchowy obrazuje porównanie ukochanej do gwiazdy: "Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala / I łzę różową leje, i skrą siną błyska".

Rozłączonych bohaterów dzieli poziom wiedzy o świecie, w którym każdy z nich przebywa. Mężczyzna zna rzeczywistość, w jakiej obraca się kobieta, dlatego z łatwością może ją sobie wyobrazić w różnych sytuacjach, zaś adresatka nie zna miejsca pobytu mężczyzny i nie może zobaczyć jego wizerunku oczyma wyobraźni: "Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć / Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem". Ujawnia się w tym miejscu opozycja: "wiem" - "nie wiesz".

W utworze Juliusza Słowackiego opisana z malarskim zacięciem przyroda potęguje uczucia samotności i tęsknoty podmiotu lirycznego. Pejzaż nad jeziorem Genewskim został ukazany z różnych perspektyw: w nocy, w ciągu dnia, w deszczu, w srebrzystej poświacie księżyca i pod niebem uwieńczonym milionem gwiazd. Jest to piękny krajobraz, choć pojawiają się w nim elementy łączące się z uczuciami mężczyzny: deszcz, który kojarzy się ze smutkiem; czy mgła symbolizująca zagubienie, oddalenie. Pełne dynamizmu sceny, np. "Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć / Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem" lub "Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę, / Jak je widzieć w księżycu określone kirem" niosą wielki ładunek emocjonalny. Wyrażają skrajne, intensywne emocje towarzyszące rozstaniu z bliską osobą. Piękno i żywiołowość przyrody tworzą swoisty pejzaż mentalny osoby mówiącej.

Gołąb i słowiki w wierszu Słowackiego są symbolami miłości. Gołąb kojarzy się z dobrocią i czystym, niewinnym uczuciem. W utworze gołąb jest łącznikiem między nadawcą a adresatką. Słowik natomiast symbolizuje miłość, ale również poetyckie natchnienie. W wierszu "Rozłączenie" śpiew słowika jest wyrazem smutku i tęsknoty dwóch wrażliwych, uduchowionych osób.

Osoba mówiąca uważa się za kogoś wyjątkowego, kogoś, kto ma doskonałą pamięć i zdolności kreacyjne. W przeciwieństwie do kobiety podmiot liryczny potrafi precyzyjnie przywołać w pamięci obraz jej oczu, a nawet niczym ktoś obdarzony nadprzyrodzoną mocą stwierdzić w jakim miejscu w danym czasie znajduje się oddalona od niego adresatka.

Przykładowe rozwiązanie:

Przeciwstawienie: ja "wiem" - ty "nie wiesz" może być z jednej strony interpretowane jako wyrzut podmiotu lirycznego, oznaka rozczarowania faktem, że najbliższa mu osoba nic nie wie o jego aktualnym położeniu. Z drugiej jednak strony opozycja "wiem" - "nie wiesz" potęguje oddalenie, rozłączenie kobiety i mężczyzny.

Przykładowe rozwiązanie: