Przykładowe rozwiązanie:
Po wysłuchaniu opowieści Grzegorza Kordian znów popada w melancholijny nastrój. Poczuł się bezsilny i niespełniony: "[...] lecz ja nie mam wiary, / Gdzie ludzie oddychają, ja oddech utracam". Bohater jednak stopniowo zaczyna dostrzegać sens swojego życia. W tym miejscu ujawnia się jego niezdecydowanie, rozchwianie emocjonalne. Z sytuacji całkowitego załamania bohater przyjmuje postawę aktywną, gotową do podjęcia działania. Na fundamentalne pytanie Hamleta "żyć? alboli nie żyć?" Kordian odpowiada deklaracją pełną zaangażowania i wiary we własne możliwości:
"Więc idę na świat rąbać nadpróchniałe drewna.
Miłość? zapomnę o niej — wśród światowej burzy
Pozostanie głos wspomnień… jak pieśń dzika, rzewna,
[...]
Trzeba mi nowych skrzydeł, nowych dróg potrzeba.
Jak Kolumb na nieznane wpływam oceany
Z myślą smutną i z sercem rozbitym…".
Monolog przerywa Kordianowi Laura, jednak jego słowa są dowodem na to, że w bohaterze dzięki opowieści Grzegorza zaczęła tlić się iskra, która zapoczątkuje przemianę przypieczętowaną śmiercią.
Na uczucia Kordiana mogły mieć wpływ:
Relacja Kordiana i Laury ma cechy miłości werterycznej, ponieważ jest to uczucie nieodwzajemnione, będące bezpośrednią przyczyną śmierci głównego bohatera. Ma to związek z silnie rozbudowaną uczuciowością Kordiana, który ma skłonność do głębokiego przeżywania i analizowania swoich stanów emocjonalnych. Dlatego tak trudno jest mu pogodzić się z obojętnością ukochanej. To tylko potęguje obecny już ból istnienia i poczucie całkowitej bezsensowności.
Kordianowski "ból istnienia" przejawia się przede wszystkim w poczuciu całkowitej rezygnacji. Główny bohater dramatu jest samotny, uważa swoje życie za bezcelowe i bezsensowne. Chciałby, aby Bóg wzbudził w nim chęć życia, jednak głęboka melancholia nie opuszcza Kordiana mimo chwilowego przebłysku radości. Swój ból istnienia określa bohater "jaskółczym niepokojem", jest smutny, bezradny i pozbawiony nadziei.
Przykładowe rozwiązanie:
Bajka o Janku, który psom szył buty traktuje o niesfornym chłopcu. Młodzieniec nie miał zapału do nauki, czym przysparzał matce i nauczycielowi wielu problemów. Za naradą plebana matka oddała syna na nauki do szewca, jednak i tam Janek nie zagrzał długo miejsca. Bohater uciekł w świat i dotarłszy do pewnej wyspy, zaczął oddawać pokłony tamtejszemu władcy. Królowi bardzo spodobało się zachowanie Jana, przyjął go na swój dwór i uczynił szewcem - mężczyzna szył buty dla królewskich hartów. W taki sposób bohater zyskał spory majątek i uznanie w państwie, stał się panem i sprowadził na dwór swoją matkę, którą król mianował dwórką.
Bajka opowiedziana przez Grzegorza miała uświadomić paniczowi cierpiącemu na ból duszy, że odrobina sprytu i talentu mogą doprowadzić do osiągnięcia celu pozornie niemożliwego.