W "Słowniku symboli" Władysława Kopalińskiego taniec oznacza m.in. 'odrodzenie się z Chaosu, życie, deszcz; przemianę, wyzwolenie, wzniosłość, uroczystość; poświęcenie, poezję, muzykę, ale też przekleństwo i śmierć'. Złoto natomiast symbolizuje 'boskość, boską inteligencję, nieśmiertelność, niezniszczalność, chwałę, doskonalenie i oświecenie duchowe, wszystko, co ważne i wartościowe (również w sferze ducha), mądrość, wiedzę ezoteryczną, tajemnicę'.
W kontekście tych informacji "taniec" żonkili i "taniec" fal można uznać za symboliczne przedstawienie procesu twórczego, w efekcie którego powstaje dzieło będące swoistym pomnikiem poety, który zapewni mu nieśmiertelność. Szczególnie w romantyzmie, kiedy poetę postrzegano jako jednostkę wyjątkową, natchnioną, zdolną do tworzenia (niczym Bóg).
Przykładowe rozwiązanie:
Samotność poety nie jest uczuciem destrukcyjnym, ponieważ to właśnie w samotności twórca pozostaje sam ze sobą i swoim natchnieniem. Takie skupienie, poczucie odosobnienia pozwala zagłębić się w swoim wnętrzu ("Ku tym wewnętrznym płyną oczom") i tworzyć, co daje prawdziwą radość - "szczęście osobności".
Przykładowe rozwiązanie:
POECI JEZIOR
- Anglia, przełom XVIII i XIX wieku;
- najważniejsi przedstawiciele: William Wordsworth i Samuel Taylor Coleridge (pierwsze pokolenie romantyków angielskich);
- nazwa pochodzi do malowniczego rejonu Anglii - Krainy Jezior;
- tematyka: powrót do natury, zagłębienie się w wewnętrznym życiu człowieka; poeci jezior odchodzili od klasycznej estetyki na rzecz prostego języka i codziennej tematyki, zwrot ku naturze pozwalał zrozumieć ludzką psychikę i ukazać związek człowieka z przyrodą;
- kreacja osoby mówiącej polegała na stworzeniu podmiotu, który mówi o swoich emocjach, posiada wielką wrażliwość i wiedzę o ludzkiej psychice; jest skłonny do zamyślenia i kontemplacji;
- twórczość poetów jezior od dzieł poprzednich epok różni: odejście od klasycznych poetyk; zwrócenie się do zwykłego czytelnika; korzystanie z bogactwa i różnorodności języka potocznego; antyurbanizm.