Fragmenty świadczące o tym, że Kordian uważa siebie za indywidualistę:

KSIĄDZ
[...]
Teraz, mój synu, przed wieczności drogą
Nie masz co komu przekazać na ziemi?
KORDIAN
Nic.
KSIĄDZ
I nikogo na ziemi?
KORDIAN
Nikogo.
KSIĄDZ
Nie byliż ludzie przyjaciółmi twemi?...
KORDIAN
Nikt".

Powtórzenie: "Nie będę z nimi!"

Kordian swoją śmierć postrzega jako odzyskanie upragnionej wolności. Bohater wie, że jego misja się nie powiodła, jednak sama próba zmiany rzeczywistości czyni go kimś wyjątkowym. Z uporem powtarza, że już nie będzie żył wśród ludzi biernych i obojętnych wobec tyranii cara, a dołączy do wielkich "zmarłych Polaków". Zatem Kordian uwzniośla swoją śmierć, porównując ją do biblijnej przypowieści, w której Bóg wynagradza wszystkich, nawet tych pracujących najkrócej. Bohater jest więc przekonany, że osiągnie zbawienie, martwi się jednak o to, czy jego imię zostanie zapamiętane.

Kordian estetyzuje i uwzniośla swoją śmierć poprzez dopatrywanie się w niej analogii do Przypowieści o robotnikach w winnicy. Według biblijnej paraboli gospodarz zapłacił tyle samo wszystkim robotnikom bez względu na czas pracy. Kordian uważa siebie za ostatniego, który "przyszedł sadzić grono", jednak i on zostanie wynagrodzony, czyli dostąpi zbawienia. Takie postrzegania śmierci nadaje jej wymiar niemal ewangeliczny.