Osoba mówiąca w wierszu Czesława Miłosza apeluje o to, aby "przeklinać śmierć", długą agonię w bólach i cierpieniach, ponieważ człowiek nie zasługuje na taki koniec swojego życia. W związku z tym podmiot liryczny wzywa każdego, by prosił bogów o "łatwe umieranie".
Wezwanie osoby mówiącej dotyczące przeklinania śmierci uzasadnione jest jej niesprawiedliwością: "Niesprawiedliwie jest nam wyznaczona". Natomiast prośbę o łatwe umieranie argumentuje podmiot liryczny tym, że człowiek jest kruchą, nędzną istotą złożoną z "ambicji, pożądliwości i marzeń".
Osoba mówiąca "nie wie" , jak człowiek powinien zachować się wobec śmierci innych.
Osoba mówiąca jest bezradna wobec "śmierci innych". Nie wierzy, że jeden człowiek może przerwać agonię wielu ludzi, mimo że dzieje się ona bardzo blisko. W związku z tym wszystkim bezcelowo buntującym się wobec okrucieństwa - zdaniem podmiotu lirycznego - pozostają jedynie wyrzuty sumienia "za to, że nic nie mogli". Stosunek osoby mówiącej do umierania innych zawiera smutną refleksję nad poczuciem obowiązku i moralnością zwykłego człowieka oraz nad jego ograniczonymi możliwościami.
Czesław Miłosz w utworze "Twój głos" oszczędnie wykorzystał środki stylistyczne. Wśród tych najbardziej wyrazistych można wyszczególnić:
Wers 5. można uznać za odwołanie do ówczesnej sytuacji politycznej , a dokładniej do protestów studentów na uniwersytecie w Berkeley przeciwko wojnie w Wietnamie. W tym kontekście utwór Miłosza ukazuje możliwości człowieka wobec dziejowych zawieruch (wojny). Są to możliwości bardzo ograniczone, jak osoba mówiąca przyznaje: "Bezdomna twoja litość, nieme twoje słowo".
Ostatnie dwa wersy utworu Miłosza wyrażają bezradność wobec cierpienia innych oraz żal wynikający z imperatywu moralnego nakazującego pomoc potrzebującym. Litość czy słowa, za którymi nie idą żadne czyny, są bezwartościowe dla cierpiących. Mogą jedynie przytłumić wyrzuty sumienia osób, które nie mają realnego wpływu na tragedie innych.
Wiersz Miłosza "Twój głos" jest polemiką z buntem przeciw wojnie w Wietnamie. Poeta uważa, że nie każdy powinien się czuć odpowiedzialny za śmierć ofiar wojny, ponieważ jeden człowiek nie może zmienić historii, jego głosu nikt nie słucha.
Przykładowe rozwiązanie:
W romantyzmie estetyzowano śmierć, szczególnie śmierć za ojczyznę uznawano za honorową . Miłosz natomiast uważa, że śmierć jest zsyłana na człowieka niesprawiedliwie, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę wojnę, podczas której giną niewinni cywile. Zdaniem poety ludzie nie zasługują na agonię, dlatego nawołuje, by przeklinać śmierć, a nie czynić z niej pięknego aktu.