Filary Stonehenge są ogromnym pomnikiem przeszłości , który nieprzerwanie trwa od setek lat w tym samym miejscu bez względu na zmiany, jakie zachodzą w świecie. Być może dlatego osoba mówiąca nazwała filar więźniem, gdyż od wieków stoi nieruchomo, będąc niemym świadkiem historii.
Z fragmentów mówiących o tym, co filar "widział", można wywnioskować, że adresat był świadkiem wieku dramatycznych wydarzeń, m.in. składania ofiar z ludzi: "Jeśli nawet widziałeś nikczemny ryk / olbrzyma / By złożyć w ofierze jego tłumy żywych / ludzi". W kamiennym kręgu szukali schronienia także ludzie uciekający przed burzami czy trąbami powietrznymi. Osoba mówiąca wątpi jednak, by przed filarem pojawił się człowiek cierpiący z powodu prawdziwego, wewnętrznego bólu: "Czy przed twym obliczem kiedykolwiek / pojawił się nędznik, / Który w swym sercu jęczał od bólu / śmiertelniejszego".
Personifikacja w utworze Williama Wordswortha służy podniesieniu wartości adresata - filara Stonehenge. Dzięki temu zabiegowi filar stał się pełnoprawnym "słuchaczem", co pozwoliło osobie mówiącej w łatwiejszy sposób wyrazić swoje myśli.
Osoba mówiąca w wierszu Wordswortha jest człowiekiem wrażliwym i skłonnym do przemyśleń. Obserwacja filaru stała się dla niego punktem wyjścia do rozmyślań o przeszłości i cierpieniu człowieka. Taki stosunek do zabytków może mieć tylko osoba uduchowiona, która dostrzega ich wartość i wyobraża sobie skalę wydarzeń, jakie mogły się rozegrać w czasie ich trwania.
Przykładowe rozwiązanie:
W utworze Williama Wordswortha dominuje uczucie fascynacji. Osoba mówiąca postrzega adresata jako niemego świadka historii, który przez setki lat mógł obserwować wielu ludzi. Podziwia monumentalny krąg wzniesiony wieki lat temu, dostrzega jego trwałość i niezmienność, nazywa go dumnym oraz przypisuje mu ludzie cechy i uczucia: "Ty, który kochasz stać i / słyszeć".
Przykładowe rozwiązanie:
Zabytki przeszłości powinny być traktowane jako świadectwo minionych czasów, dowód na to, jak dawniej żyli ludzie, jaki poziom rozwoju osiągnęli, co było dla nich ważne i w co wierzyli. Obserwacja reliktów przeszłości powinna stać się przyczyną do refleksji nad historią i teraźniejszością. Zabytki wskazują drogę rozwoju ludzkości, dowodzą ewolucji nie tylko technologicznej, ale także umysłowej. Mają ogromną wartość zarówno dla historyków, jak i dla zwykłego człowieka, który, obserwując je, poznaje minione czasy. Dlatego karygodne jest niszczenie zabytków, świadczy to nie tylko o ignorancji i bezmyślności, ale przede wszystkim odbiera kolejnym pokoleniom szansę na obcowanie z nimi, poznawanie ich losu i odkrywanie przeszłości poprzez rzeczywisty kontakt z dawnym artefaktem.