Pieśń Harfiarzy w wenedyjskiej społeczności jest niczym tajemna moc, która napędza ich do działania. Jest to pieśń zwycięstwa, pieśń ocalenia, która kształtuje świadomość i tożsamość narodową. Uczy miłowania ojczyzny i przekonuje o konieczności ofiarnego poświęcenia się za nią. 

Przykładowe rozwiązanie:

Węże najczęściej kojarzy się z przebiegłością , sprytem i siłą, w pieśni Harfiarzy są one jednak zaklęte muzyką harfy, przez co stały się całkowicie nieszkodliwe, zamroczone. Chór nawołuje, by wenedyjska społeczność nie była bezradna i niezdolna do działania, by nie dała się zwieść muzyce, tylko - "gdy ognie zaczną buchać" - przyjęła aktywną postawę.

Armia Wenedów jest bardzo liczna , łączy oddziały z wielu pomniejszych plemion Scytów, Łotyszy czy Mazurów. Wszyscy żołnierze są doskonale uzbrojeni i swoim wyglądem skutecznie osłabiają morale przeciwnika. Na czele tej armii stoją Harfiarze i starszyzna mająca władzę i autorytet oraz prorokini "na samym szczycie ludzkiej piramidy". Tak przedstawione wojsko, które jest nie tylko silne, ale ma za sobą także protekcję sił wyższych (prorokini i starszyzna kojarzone są z tajemnymi mocami), wzbudzało uzasadniony strach Lecha, szczególnie, że posiadał on tylko "żołnierzy garsteczkę maleńką". 

O przegranej Wenedów zdecydował brak zapału i determinacji w walce. Żołnierze nie potrafili się zmobilizować do obrony kraju, ponieważ czekali na pieśń, która znikąd nie wybrzmiewała. Walczący byli niczym otumanieni, błądzący we mgle. Mimo znaczącej przewagi nad armią Lecha dali się pokonać: "Zupełnie ducha stracili ci ludzie. / Stracili ducha o samej północy / I odtąd rąbią i nasi jak trzodę".

Przykładowe rozwiązanie:

Źródłem potencjalnej siły Wenedów była wiara w magiczną moc harfy. Nie sposób przyznać, że dźwięk rzeczywiście w cudowny sposób podnosił zdolności bojowe żołnierzy, po prostu ślepo wierzyli oni, że tak jest. W rzeczywistości pieśń podnosiła ich morale, dawała wiarę w zwycięstwo i krzepiła do walki - działała na psychikę walczących. 

Wenedzi byli silną, uzbrojoną i budzącą lęk armią, natomiast Lechici byli nieliczni. W konflikcie tych dwóch armii zwycięstwo wydaje się być przesądzone, jak się jednak okazuje licznym Wenedom zabrakło zapału do walki. Garstka zaciekle walczących i zdeterminowanych żołnierzy Lecha pokonała oddziały dwunastu plemion zjednoczone pod dowództwem Derwida. 

Ukazuje to stosunek Słowackiego do wojny. Zdaniem poety o sukcesie decyduje nie liczebność i uzbrojenie wojska, ale spryt, zaangażowanie i motywacja do walki.

Juliusz Słowacki w dramacie "Lilla Weneda" wyraził swoje poglądy na temat roli poezji w życiu zbiorowości. Symbolem twórczości lirycznej, a w szczególności poezji mesjanistycznej stała się harfa. Biorąc jednak pod uwagę pieść Harfiarzy z aktu III, to tajemniczy instrument zamiast motywować do walki, osłabiał i usypiał. Chór wzywał do tego, by Wenedowie wyzwolili się spod wpływu harfy, gdy zacznie zagrażać im niebezpieczeństwo. W tym kontekście poezja mesjanistyczna jawi się jako czynnik osłabiający wolę walki, wolę działania. Słowacki krytykował taką poezję, opowiadając się za aktywną postawą twórcy.

Pozostała część zadania jest indywidualna.