Czas i miejsce akcji w "Lilli Wenedzie" i "Wiedźminie" są bliżej nieokreślone. Z przytoczonych fragmentów wiadomo jedynie, że scena z dramatu Słowackiego rozgrywa się na polu bitwy, zaś wydarzenia z utworu Sapkowskiego w pustej, splądrowanej komnacie.

Bohaterowie:

LECH

- odważny, zdeterminowany, gotowy do walki, silny;

SYGOŃ

- przerażony;

WÓDZ WENEDÓW

- "straszydło dwugłowe" z rogami;

- jedna z głów roziskrzona rzuca się na przeciwników;

WIEDŹMIN

- odważny, silny;

- wojownik wyszkolony do walki z potworami;

- posiada nadnaturalne zdolności: posługuje się magią, pije eliksiry;

STRZYGA

- nieproporcjonalnie zbudowana, z paszczą pełną ostrych zębów i długimi pazurami;

- o czerwonych włosach;

- rzuca czerwone, przeszywające spojrzenie;

- szybka, agresywna i niebezpieczna.

Opisy rekwizytów:

"Wódz ten dwie głowy ma jednym ciele,
Czasem się obie głowy razem schodzą
I plączą rogi na hełmach ogromne;
Czasem się jedna zaiskrzona ciska
Z wściekłością węża na ludzi - a druga
Patrzy spokojnie i szuka oczyma
Serc w naszych piersiach".

"Z podłogi podjął podłużny pakunek, grubo owinięty owczymi skórami i okręcony rzemieniem. Rozwinął go, wydobył miecz z ozdobną rękojeścią, w czarnej, lśniącej pochwie pokrytej rzędami runicznych znaków i symboli. Obnażył ostrze, które rozbłysło czystym, lustrzanym blaskiem. Klinga była z czystego srebra".

Powyższe fragmenty opisują w sposób nierealistyczny rekwizyty do walki. Słowacki posłużył się fantastyką, przedstawiając głowę rzucającą się na przeciwników, zaś Sapkowski przy prezentacji miecza stworzył magiczny nastrój.

Bohaterowie dramatu Słowackiego walczą przeciwko oddziałom Wenedów. Lech i Sygoń chcą pokonać przeciwników i podbić ich ziemie. Wiedźmin natomiast walczył z fantastycznym potworem - Strzygą. Robił to, ponieważ jego misją było zabijanie nienaturalnych stworzeń zagrażających ludziom.

Miejsca, w których została zaburzona zasada prawdopodobieństwa:

"Spotkałem czarne straszydło dwugłowe - 
Spotkałem wodza Wenedów".

"Jego oddech początkowo równy, stał się nagle przyspieszony, chrapliwy, niespokojny. A potem ustał zupełnie. Mieszanka, za pomocą której wiedźmin poddał kontroli pracę wszystkich swoich organów ciała, składała się głównie z ciemiężycy, bieluniu, głogu i wilczomlecza".

Środki stylistyczne, dzięki którym autorzy zbudowali nastrój grozy:

• obrazowe epitety: "krwawe serce wrogów"; "spiczastych zębisk";
• wykrzyknienia: "Panie, rzecz straszniejsza!"; 
• hiperbole: "Chorągwie toną we krwi..."; 
• krótkie, nierozbudowane wypowiedzenia: "Otworzył ją. [...] Wiedźmin wyjął trzy", "Usłyszał. Szła powoli, człapiąc po posadzce. A potem zobaczył ją. Opis był dokładny".

Przykładowe rozwiązanie:

Słowacki w "Lilli Wenedzie" zastosował konwencję baśniową, ponieważ chciał nadać utworowi magicznego, tajemniczego nastroju. Dramat dotyczy czasów przedchrześcijańskich, okresu w historii Polski nie do końca poznanego. Konwencja baśniowa idealnie nadaje się do oddania mityczności, legendarności tamtych czasów. Ponadto autor, wprowadzając elementy fantastyczne, podkreślił przewagę Wenedów nad Lechitami i ukazał dramatyzm oraz grozę wojny.

Realizacja konwencji baśniowej:

Etos rycerski w "Lilli Wenedzie" i "Wiedźminie":