Anafory:
Powyższe anafory służą rytmizacji i segmentacji utworu. Zwracają uwagę na prezentowane treści i nadają utworowi cech stylu biblijnego (anafora spójnikowa).
Przedstawiciele fauny i flory wymienieni przez poetę:
Autor wymienia najmniejszych, najmniej znaczących przedstawicieli fauny i flory, ponieważ chce zwrócić na nich uwagę czytelnika. Whitman, nazywając rośliny i zwierzęta, upodabnia się do biblijnego Adama, a zarazem czyni język narzędziem precyzyjnego opisu. Pozwala to czytelnikowi na rzeczywisty, niemal namacalny kontakt ze światem przedstawionym, a z autora czyni poetę-obserwatora.
Świat ludzki w wierszu reprezentują niewierni, maszyny i pomniki.
Osoba mówiąca w wierszu Walta Whitmana jest uważnym i wrażliwym obserwatorem natury. Docenia jej piękno i harmonię oraz uważa ją za nauczycielkę człowieka. Według osoby mówiącej człowiek jest elementem natury, jej idealnym odbiciem, dlatego powinien żyć z nią w harmonii - tylko taka postawa zapewni mu wolność i da satysfakcję. Dlatego podmiot liryczny porównuje swoje życie do wędrówki, której celem jest jak najpełniejszy kontakt z naturą.
Makrokosmos z mikrokosmosem łączy relacja odpowiedniości. Osoba mówiąca stwierdza: "Odkrywam, że jednoczę w sobie węgiel, gnejs, długowłosy mech, owoce, jadalne korzenie, ziarna / I jestem pokryty dokoła stiukami czworonogów i ptaków".
Osoba mówiąca uważa, że krowa, przedstawicielka natury "przewyższa każdy pomnik", ponieważ jest doskonalsza, stanowi idealne odbicie makrokosmosu. Świadczy to o ogromnym szacunku podmiotu lirycznego do przyrody. Afirmuje on i wartościuje wszystko, co jest naturalne, negując tym samym wytwory rąk ludzkich.
W otwarciu wiersza czasownik wierzyć występuje w znaczeniu 'być przekonanym o czyjejś wartości lub czyichś możliwościach'. Zastosowanie tego wyrazu w otwarciu utworu czyni z wiersza swoiste wyznanie wiary. Podmiot liryczny deklaruje swoje stanowisko wobec przyrody, jest przekonany o jej wartości i znaczeniu dla życia człowieka.
Powiązania utworu Walta Whitmana z epoką romantyzmu:
Przykładowe rozwiązanie:
Stosunek człowieka do natury mówi wiele o jego osobowości. Szacunek do przyrody i dbanie o środowisko świadczy nie tylko o dobrym wychowaniu, ale także o odpowiedzialności za przyszłość świata. Troska o zwierzęta dowodzi empatii i dobroci, dlatego tak trudno pogodzić się z faktem, że niektórzy są okrutni wobec otaczającej ich fauny i flory. Zaśmiecanie parków i lasów, znęcanie się nad zwierzętami dowodzi bestialstwa i ignorancji, czyni z człowieka stworzenie najprymitywniejsze.