Wiersz Boba Dylana praktycznie w całości składa się z pytań retorycznych (wyjąwszy refren), np. "Jak wiele dróg człowiek przejść musi sam, / by móc człowiekiem się stać?", "Jak wiele lat mogą stać szczyty gór, / nim zmyte będą na mórz dno?", "Ileż to razy ma człek podnieść wzrok, / by niebo dostrzegać mógł?". Nagromadzenie tak wielu pytań retorycznych wzmacnia ekspresję tekstu i zwraca uwagę odbiorcy na fundamentalne zagadnienia (pytania), których nie można jednoznacznie rozstrzygnąć.
W wersach 3.-4. "Jak wiele mórz przebyć ma biały ptak, / nim do snu wtuli się w piach?" występuje nawiązanie do Starego Testamentu, a dokładniej do Księgi Rodzaju i historii potopu. Po wielu dniach dryfowania Noe postanowił wypuścić białą gołębicę, która przyniosła mu gałązkę oliwną. Oznaczało to, że wody opadły, a ludzie i zwierzęta mogą wrócić na ląd. Powrót ptaka zwiastował koniec potopu, zapowiadał przymierze między Bogiem a człowiekiem oraz symbolizował nowe życie.
Akcenty pacyfistyczne w wierszu związane są z odrzuceniem przemocy i agresji, z krytyką wojny i aprobatą wolności jednostki. Te akcenty realizowane są poprzez obrazy:
Przykładowe rozwiązanie:
W refrenie utworu pojawia się wiatr jako ten, który zna odpowiedź na wszystkie pytania sformułowane w strofach. W tym kontekście tytułowy wiatr można interpretować jako symbol niewidzialnej siły, losu, fatum, z obecności których każdy zdaje sobie sprawę, jednak nie potrafi zrozumieć ich istoty. Sformułowanie "odpowiedź unosi wiatr" dowodzi, że wiedza o poruszanych w strofach zagadnieniach jest nieuchwytna dla człowieka albo nawet nieistotna tak samo, jak słowa rzucone na wiatr.
Z utworu Boba Dylana wyłania się wizja ludzkiego losu, który jest ciągłą wędrówką, próbą odnalezienia człowieczeństwa: "Jak wiele dróg człowiek przejść musi sam, / by móc człowiekiem się stać?". Niejednokrotnie jest to droga trudna, wymagająca odwagi, do której namawia osoba mówiąca: "Jak często człek może odwracać się, / udawać, że nie widzi nic?", o człowieczeństwie bowiem świadczy wrażliwość na cierpienie innych, heroizm w podejmowaniu próby zmiany świata na lepsze. Istotą człowieczeństwa jest także umiejętność czerpania radości z najprostszych rzeczy: "Ileż to razy ma człek podnieść wzrok, / by niebo dostrzegać mógł".
Przykładowe rozwiązanie:
W polskim przekładzie angielskie sformułowanie my friend zostało zastąpione określeniem "mój bracie". Taki sposób tłumaczenia ma związek nie tylko z koniecznością dopasowania słów do muzyki, ale także ze znaczeniem obu rzeczowników i ich zakresem znaczeniowym. Według "Wielkiego słownika języka polskiego" przyjaciel to 'osoba, z którą pozostajemy we więzi opartej na życzliwości, szczerości, sympatii, zaufaniu i wzajemnej pomocy', a brat - 'człowiek w stosunku do innego człowieka, jako spokrewniony z nim ze względu na przynależność do tego samego rodzaju ludzkiego i z tego powodu godny życzliwości, szacunku i wsparcia'. Zatem drugi wyraz ma szerszy zakres znaczeniowy - odnosi się do wszystkich ludzi, którzy zgodnie z nauką Kościoła są braćmi. Zatem wybór takiego tłumaczenia nadaje utworowi bardziej uniwersalnego charakteru i doskonale wpisuje się w światopogląd Polaków ukształtowany przez chrześcijańskie wartości.
Porównanie wiersza Dylana z sensem utworu Whitmana. Podobieństwa:
Przykładowe rozwiązanie:
Utwór Boba Dylana "Odpowiedź zna wiatr" można połączyć w wierszem Williama Wordswortha "Żonkile", ponieważ oba utwory dotyczą poszukiwania wolności przez człowieka. Podmiot liryczny "Żonkili" odnajduje ją w melancholii i pogrążaniu się we wspomnieniach, zaś osoba mówiąca w utworze Dylana traktuje wolność holistycznie i pragnie jej dla wszystkich ludzi. Nie dzieje się to w oderwaniu od natury, gdyż w obu utworach ma ona niebagatelny wpływ na los człowieka.