Elementy liryki:
"Ciężko plusnęło i powoli tonie,
Rozstąpiły się wkoło szklane błonie.
Zważałem ciężar: dziwnie mi się zdało...
Ruszył się — pewnie morze nim ruszało.
Może to było księżyca błyśnienie,
Nagle odbite o morza przestrzenie?
Patrzyłem ciągle: i wodne obręcze,
W mniejsze i większe ściskały się tęcze,
Jakby ich środkiem kamień przepadł do dna;
Nakoniec w środku wyszła bańka wodna,
Perłowe kółko... błysnęło... przepadło,
Znowu zatoka gładka jak zwierciadło,
I tajemnica usnęła w topieli.
Genijuszowie morscy ją widzieli,
Lecz drżąc z przestrachu w swych domach z korali,
Nic o tem z żadną falą nie gadali".
Elementy epiki:
"Księżyc na nowiu wschodzi z za gór grzbietów,
Błyszczą nad miastem lampy minaretów,
W mieście wre teraz Bajramu uciecha.
Tu, choć nie dojdą ni wystrzałów echa,
Ni muzułmanów pobożne okrzyki,
Przecież błysk widać każdej tofaiki,
Bo dziś zachodzi słońce Ramazanu,
Dziś Bajram święcą wyznawcy Koranu".
Elementy dramatu:
"W młodości latach, w szczęśliwych godzinach,
Gdym lubił dzielić smutki i wesela,
W mojej ojczyzny kwitnących dolinach
Miałem — czy mam go dotąd? — przyjaciela...
Daj mu ten pierścień. Przysięgliśmy na nim
Wspomnieć o sobie choć raz przed skonaniem.
Wiem, że mnie kochał; chcę, by się dowiedział —
O moim zgonie. On mi przepowiedział...
Dziwno! on wzrokiem przeniknął proroczym
Przed laty wszystko, co ma ze mną stać się!".
Słowa i zwroty o charakterze orientalnym:
Wprowadzenie powyższych wyrazów do tekstu służy opisowi elementów pejzażu i realiów kulturowych pozaeuropejskiego świata. Egzotyzm w tekście stwarza tajemniczy, orientalny nastrój.
Narrator był świadkiem zabójstwa Leili, ponieważ:
Giaura z przyjacielem łączyła bardzo bliska relacja ("Wiem, że mnie kochał"), mężczyźni dzielili się smutkami i radościami, jednak teraz bohater nie jest już pewny, czy więź między nimi pozostaje nadal tak silna ("Miałem - czy mam go dotąd?). W młodości mężczyźni ofiarowali sobie pierścienie, które miały przypominać o ich przyjaźni, obiecali sobie także, że przed śmiercią jeden wspomni drugiego. Jak się okazuje, przyjaciel Giaura przewidział śmierć tytułowego bohatera. Ostrzegał go, choć Giaur nie pamięta już treści tych ostrzeżeń, w młodości były one dla niego zwyczajnym żartem. To "proroctwo" świadczy o tym, że przyjaciel doskonale znał bohatera, wiedział dokąd mogą zaprowadzić go cechy, które przejawiał. Sam Giaur bardzo cenił sobie tę relację, obiecuje pomodlić się za przyjacielem i prosi spowiednika, by opowiedział dawnemu towarzyszowi o ostatnich chwilach jego życia.
Przekraczanie granic rodzajów literackich przez Byrona wynika z charakteru epoki i koncepcji twórcy, który był indywidualistą i kreacjonistą podobnym do Boga. Dlatego Byron złamał klasyczne reguły, stworzył utwór wyjątkowy pod względem gatunkowym. Synkretyzm rodzajowy wpływa na luźną, fragmentaryczną kompozycję powieści poetyckiej; tworzy nastrój tajemniczości i na planie formalnym oddaje emocje bohatera.
Orientalne tło "Giaura" tworzy tajemniczy nastrój i umożliwia kreowanie samotnego bohatera w odległym, egzotycznym świecie.
Przykładowe rozwiązanie:
W "Giaurze" Byrona istnieje silny związek miedzy Orientem a uczuciami głównego bohatera. Wystarczy chociażby wspomnieć o jego samotności, którą potęguje przebywanie w oddalonym geograficznie i kulturowo miejscu. Jako że czytelnik nie zna ani imienia, ani pochodzenie bohatera, Giaur doskonale komponuje się z tajemniczą i egzotyczną scenerią świata, w którym się znalazł. Nie bez wpływu na losy bohatera jest także kultura wschodu, która rządzi się innymi prawami niż te, znane w chrześcijańskim świecie. Prawo religijne islamu wymagało bowiem ukarania niewiernej żony, co bezpośrednio determinowało dalszą historię Wenecjanina (zemsta, pokuta). Można przypuszczać, że przebywanie Giaura w orientalnym świecie jeszcze bardziej wyostrzyło jego cechy charakteru: ukazało samotność, a walkę o wzniosłe ideały uczyniło bardziej heroiczną.