Przekonanie Wertera o własnej wyższości nad społeczeństwem wyraża się w jego pogardzie dla ówczesnego hierarchicznego porządku. Bohater bagatelizował upokorzenie, jakie - w mniemaniu innych - spotkało go na przyjęciu, powiedział: "Niech ich diabli - mówię - było mi miło, żem się wydostał na świeże powietrze".
Dziecinność zachowań dorosłych polega na:
Twierdzenie bohatera, że każdy dorosły jest w istocie dzieckiem uzasadnia sytuacja, kiedy Werter spotkał Lottę. Mężczyzna pragnął wówczas poczuć na sobie spojrzenie ukochanej. Było to pragnienie z pozoru nieistotne, małostkowe, jednak przepełniało bohatera do głębi, co upodobnia go do dziecka, którego najważniejszym celem jest zdobycie ulubionych łakoci.
Przykładowe rozwiązanie:
Wertera można z jednej strony uznać za osobę, która nie godzi się z zastanym porządkiem świata. Za nic ma sobie społeczne konwenanse i bagatelizuje zasady etykiety. W jego mniemaniu taka lekceważąca postawa sytuuje go ponad społeczeństwem. Z drugiej strony Werter jest osobą bardzo wrażliwą i uczuciową. Bohater analizuje ludzkie zachowania, dopatrując się w nich infantylności, sam także zachowuje się jak dziecko. Pragnie choćby spojrzenia ukochanej kobiety, przeżywa miłość w sposób bardzo emocjonujący - rozpacza, idealizuje Lottę i łudzi się.
Na podstawie fragmentów "Cierpień młodego Wertera" można stwierdzić, że warto odnajdywać w sobie dziecko. Bohater powieści dostrzega zalety beztroskiego życia, jakie wiodą dzieci - proste pragnienia, bagatelizowanie norm społecznych, życie z dnia na dzień są tym, co daje szczęście: "[...] najszczęśliwsi są ci, którzy, podobnie dzieciom, żyją z dnia na dzień, włóczą za sobą lalkę, rozbierają i ubierają ją i z wielkim szacunkiem skradają się koło szuflady, w której mama zamknęła łakocie, a gdy wreszcie dostaną, czego pragną, zjadają to pełnymi usty i wołają: Jeszcze! - To są szczęśliwe istoty!".
Przykładowe rozwiązanie:
Cechy dzieciństwa:
Cechy dojrzałości:
Podkreślono cechy, które można przypisać Werterowi.