Przykładowe rozwiązanie:

CECHY MŁODOŚCI

• altruizm;
• zdolność do wprowadzania zmian (rewolucji);
• siła, odwaga, zapał;
• poczucie wspólnotowości;
• integracja wokół wspólnego celu;
• gotowość do poświęceń;
• determinacja.

Według Mickiewicz w młodości tkwi potencjał do zmiany zastanej rzeczywistości. Poeta stworzył obraz młodych którzy są silni i zjednoczeni, nie boją się poświęceń i z determinacją dążą do obranego celu.

Cechy starości:

• egoizm;
• lenistwo;
• bierność;
• racjonalizm;
• konserwatyzm.

Poeta skonfrontował ze sobą obraz starości i młodości. Poprzednie pokolenia różnią się od młodych nastawieniem do działania. Starzy są pełni stagnacji i zobojętnienia, nie potrafią się zjednoczyć, nie przyświeca im wspólny cel, ponieważ działają egoistycznie. Brak im zapału, odwagi oraz determinacji, które posiadają młodzi.

W wersach od 16. do 26. Adam Mickiewicz ukazuje świat widziany z góry. Jest to "obszar gnuśności zalany odmętem", obraz starego świata, którego przedstawiciele są bierni, ospali, egoistyczni. Ich życie i śmierć nie mają żadnego znaczenia, ponieważ realizują tylko swoje cele, nie pozostawiając po sobie niczego. Poeta posługuje się w tych wersach poetyką brzydoty, używa sformułowań: "wody trupie", "płaz w skorupie". Jest to alegoria świata starych, Polski będącej pod obcym panowaniem. Ich Mickiewicz nazywa samolubami.

Adam Mickiewicz w "Odzie do młodości" przestawił przestrzeń na zasadzie kontrastu: góra - dół. W kierunku słońca, "w rajską dziedzinę ułudy" pragnie wznieść się podmiot liryczny: "Młodości! dodaj mi skrzydła! / Niech nad martwym wzlecę światem / W rajską dziedzinę ułudy". Poeta przeciwstawia sobie także starość i młodość. Ze starością właśnie związana jest ziemia, "obszar gnuśności zalany odmętem", zaś młodość wzlatuje "nad poziomy". Stąd też Mickiewicz pozytywnie wartościuje młodość, nazywa ją "nektarem żywota", natomiast starość, dół, kraj "zamętu i nocy" opisywana jest w negatywnych kategoriach.

Przykładowe rozwiązanie:

Cechy młodości, które są najważniejsze do twórcy:

• zdolność do integracji: "Młodości! tobie nektar żywota / Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę";
• gotowość do poświęceń: "I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu, / Jeżeli poległem ciałem / Dał innym szczebel do sławy grodu";
• determinacja: "Gwałt niech się gwałtem odciska, / A ze słabością łamać uczmy się za młodu!".

Ostatnie wersy utworu są wyrazem wiary w nadchodzących zmian, które zrealizują się za sprawą młodych zdolnych do zmienienia świata. Dotychczasowa stagnacja ustąpi miejsca sile, która zdoła przełamać "przesądy światło ćmiące". Zapowiedź nadchodzących zmian jest zapowiedzią nowej epoki, w której wiara, intuicja i młodzieńcza spontaniczność będą odgrywały główną rolę.