Przykładowe personifikacje i określenia świadczące o intymnym stosunku osoby mówiącej do ojczyzny:
Postawa osoby mówiącej różni się od podejścia tych, którzy o Polskę tylko "pytają" silnym zaangażowaniem emocjonalnym w sprawy ojczyzny, prawdziwą troską o jej kształt oraz bezwarunkową miłością w stosunku do niej. Podmiot liryczny cechuje przywiązanie, wierność i lojalność wobec Polski. Łączy go z nią bliska relacja. Ma on bardzo osobisty stosunek do ojczyzny. Jest pewien, że mimo trudności nie zrezygnuje z niej.
Przykładowa anafora:
Nie pytaj mnie, dlaczego jestem z nią,
Nie pytaj mnie, dlaczego z inną nie,
Nie pytaj mnie, dlaczego myślę że,
Że nie ma dla mnie innych miejsc.
Jest ona używana tak często w celu podkreślenia, że wiele osób nie rozumie postawy podmiotu lirycznego i zadręcza go pytaniami, które mają wyrażać wątpliwość lub zdziwienie. Takie osoby nie potrafią pojąć motywów jego postępowania oraz tego, jak bardzo ważna jest dla niego ojczyzna. Same nie mają w stosunku do niej tak silnych uczuć. Zastosowany zabieg stylistyczny ukazuje również, iż mówienie o swoim przywiązaniu do Polski staje się trudnym zadaniem w ówczesnej rzeczywistości.
Wersy te stanowią aluzję do hymnu narodowego: "Jeszcze Polska nie zginęła, / Kiedy my żyjemy". Służy ona do podkreślenia, że ojczyzna żyje w każdym człowieku - nawet w osobach, które należą do marginesu społecznego. Jest to jednocześnie deheroizacja wizerunku Polaka jako szlachetnego i prawego bojownika o wolność.
Elementy turpistyczne:
Z zestawienia elementów turpistycznych z postawą patriotyczną wynika nowe spojrzenie na Polskę, które opiera się na dostrzeżeniu i docenieniu jej śladów nawet w tym, co może wydawać się brzydkie i niedoskonałe. Podmiot liryczny pokazuje, że elementy te również składają się na obraz naszego kraju. W ten sposób poszerza on kanon piękna.
Przykładowo:
Grzegorz Ciechowski nie zastosował w swoim tekście żadnych znaków interpunkcyjnych, aby nie ograniczały one tekstu. Ich brak miał umożliwiać swobodny przepływ myśli i uczuć. Zabieg ten wpłynął na dynamikę utworu. Dzięki niemu zyskał on charakter rytmicznej piosenki.
Przykładowe rozwiązanie:
Tekst z wielkimi literami i znakami interpunkcyjnymi:
To nie karnawał,
ale tańczyć chcę.
To nie zabawa,
ale bawię się.
Bezsenne noce, senne dnie.
To nie kochanka,
ale sypiam z nią,
choć śmieją ze mnie się i drwią.
Taka zmęczona
i pijana wciąż,
dlatego nie,
NIE PYTAJ WIĘCEJ MNIE.
Nie pytaj mnie, dlaczego jestem z nią.
Nie pytaj mnie, dlaczego z inną nie.
Nie pytaj mnie, dlaczego myślę, że,
że nie ma dla mnie innych miejsc.
Nie pytaj mnie, co ciągle widzę w niej.
Nie pytaj mnie, dlaczego w innej nie.
Nie pytaj mnie, dlaczego ciągle chcę
zasypiać w niej i budzić się.
Te brudne dworce,
gdzie spotykam ją.
Te tłumy, które cicho klną.
Ten pijak, który mruczy c o ś przez sen,
że PÓKI MY ŻYJEMY, ona żyje też.
NIE PYTAJ MNIE,
NIE PYTAJ MNIE,
CO WIDZĘ W NIEJ.
Nie pytaj mnie, co ciągle widzę w niej.
Nie pytaj mnie, dlaczego w innej nie.
Nie pytaj mnie, dlaczego ciągle chcę
zasypiać w niej i budzić się.
Nie pytaj mnie, dlaczego jestem z nią.
Nie pytaj mnie, dlaczego z inną nie.
Nie pytaj mnie, dlaczego myślę, że,
że nie ma dla mnie innych miejsc.
Wnioski:
Tekst pozbawiony wielkich liter oraz środków interpunkcyjnych ma swobodniejszy charakter i bardziej przypomina żywą, dynamiczną piosenkę. Utwór, który je zawiera, może kojarzyć się z przeznaczonym do recytacji wierszem. Cechuje go większa powaga, a także jednakowy, wyznaczony przez autora sposób czytania.
Przykładowo:
Nawiązanie do estetyki karnawału w przedstawieniu Polski z okresu schyłkowego PRL-u miało podkreślać, że w owym czasie brakowało porządku, a rzeczywistość często przypominała świat na opak. Ludzie pragnęli politycznych zmian, gdyż nie byli zadowoleni ze stanu, w którym znajdowało się ich państwo. Podmiot liryczny ośmieszył wyidealizowany wizerunek ojczyzny. Zwrócił on uwagę na to, co było w niej brzydkie lub zawstydzające. Ukazał brak jej dawnej powagi. Mimo wszystko wyraził chęć czerpania radości z dnia codziennego, co uczynił za pomocą słów: "to nie karnawał / ale tańczyć chcę".
Przykładowo:
Odwołując się do motywu reinterpretującego tradycję, Ciechowski zyskał obraz bliższego, intymnego związku z ojczyzną. Stracił on natomiast elementy, które składały się na podniosłe, tradycyjne wyobrażenie dawnej Polski.