Autor uzasadnia to stwierdzenie tym, że powieść realistyczna w jasny, zrozumiały, jednoznaczny sposób wskazuje, które zachowania są właściwe, a które niewłaściwe.

Moralność oficjalną autor rozumie nie jako realnie występującą w świecie moralność mieszczaństwa, lecz jej idealizację. W jego tekście to pojęcie oznacza wyobrażenia moralne tej grupy społecznej, jest związane z oficjalnie akceptowanym przez nią zbiorem wartości, mimo iż nie zawsze są one wcielane w życie.

Zdaniem Głowińskiego XIX-wieczni czytelnicy opierali swoje przekonanie o moralnym autorytecie narratora na utożsamianiu go z autorem. Twierdzili, że jest on przedstawicielem pisarza wyrażającym jego poglądy.

Dominacja narratora w świecie przedstawionym XIX-wiecznej powieści polegała na tym, że oprócz wyrażania idei autora, przemawia on także w imieniu odbiorców, reprezentując ich racje.

Powieść realistyczną nazywa się „dwujęzyczną”, ponieważ występuje w niej język przytoczeń oraz język interpretacji narratorskiej. Bohater wypowiada swoje własne poglądy, ale narrator musi jeszcze potwierdzić ich wiarygodność. Mowa postaci oraz język interpretacyjny są zupełnie odrębnymi elementami, które całkowicie się od siebie różnią i nie mogą być rozumiane jako jedność.

Pojęcia zapożyczone z tragedii greckiej, które pojawiają się w tekście, to mimesis i koryfeusz. Mają one ułatwić czytelnikowi zrozumienie przedstawianych przez Głowińskiego cech powieści realistycznej.

Przykładowe rozwiązanie:

XIX-wiecznym autorom konieczna wydawała się dominacja narratora w świecie przedstawionym, ponieważ miał on pełnić funkcję przekaziciela idei moralnych należących nie tylko do twórcy, ale także do potencjalnych odbiorców. Aby dane poglądy zostały uznane za wiarygodne, musiały być potwierdzone jego autorytetem. Narrator przyczyniał się do propagowania oficjalnie akceptowanych wartości i właściwych wzorców osobowych, co stanowiło istotny cel powieści realistycznej.

indywidualne