Strój bohaterki ballady Leśmiana był "malowany w różne światy", w kolorze złota i murawy. Koresponduje to z losem dziewczyny: w sadzie otoczyli ją płanetnicy - duchy, przybysze z innego świata. Kolor złocisty to barwa słońca, ale także miodu. W tekście pojawia się wiele słów odnoszących się do słodyczy: "Pójmy duszę tym miodem", "Słodko wargą potłoczyć" czy "Nikt tak słodko nie ginął". Dotyczą one zabawy dziewczyny z płanetnikami. "Strój koloru murawego" kojarzy się zielenią, naturą i młodością, ale także z ostatecznym losem bohaterki - z pochowaniem w grobie. 

Po zabawie z płanetnikami dziewczyna została potępiona: "Mać ją, płacząc, wyklęła - ojciec precz wyrzucił, / Siostra łokciem skarciła, a brat się odwrócił". Dziewczyna została odrzucona przez rodzinę, całą społeczność ("I nie było nikogo, kto by jej nie zabił"), a nawet przez swojego ukochanego, który okradł ją z pierścieni. 

Przykładowe rozwiązanie:

Bohaterką wiersza "Strój" jest dziewczyna, która za zabawę z płanetnikami musiała ponieść srogą karę. Została odrzucona przez rodziców, rodzeństwo i ukochanego. Była częścią społeczności, która nie akceptowała jej zachowania. Ostatecznie zmarła i została pochowana w "stroju bogatym". O tym, że bohaterką utworu jest kobieta, świadczą także nazwy części ciała pojawiające się w tekście: oczy, wargi, piersi i twarz.