Cechy narracji personalnej:

• ukazanie świata przedstawionego z perspektywy bohaterki;
• utożsamianie się z przeżyciami bohaterki;
• posługiwanie się językiem kobiety.

Narrator wczuwa się w sytuację Justyny, ponieważ z dokładnością opisuje jej myśli i odczucia. Czytelnik ma wrażenie, jakby to sama bohaterka się wypowiadała. Narrator posługuje się krótkimi zdaniami, oddając tok myśli Justyny i jej emocje. Używa prostych słów, ukazując światopogląd "wiejskiej" dziewczyny, która musiała pogodzić się z trudnym, życiowym doświadczeniem.

Pod tym, jak Justyna dokonała aborcji, zmienił się jej stosunek do Zenona. Nie chciała, żeby ją odwiedzał, wydawało się jej, że wcale go nie zna, że jest dla niej obcym człowiekiem. Ziembiewicz natomiast wykazywał się troską o zdrowie dziewczyny, chcąc zatuszować swoje wyrzuty sumienia. To na nią zrzucał całą odpowiedzialność za śmierć dziecka. Bogutówna z czasem zrozumiała intencje kochanka. Dostrzegała jego winę, nawet jeżeli on mówił: "Zrobiłaś wtedy, co sama chciałaś".

Cechy świadczące o poczuciu wyższości u Zenona Ziembiewicza:

• zwracanie się do Justyny jak do dziecka: "No jak się masz, dziecko?";
• odwoływanie się do uczuć dziewczyny: "Słuchaj, jesteś taka dobra, powinnaś być rozsądna...";
• manipulowanie faktami: "Zrobiłaś wtedy, co sama chciałaś..."; "Przecież liczyłem się z tym, że chcesz dziecka. Ciągle ci powtarzałem...".

Po okaleczeniu Zenona Justyna stała się spokojna i pogodzona z własnym losem. Dziewczyna była roztrzęsiona i załamana. Nie potrafiła pogodzić się ze stratą dziecka. Dopiero atak na Ziembiewicza, swoista zemsta, dał jej poczucie ulgi.

Indywidualne

Indywidualne

Indywidualne

Indywidualne