Psychologiczny wymiar kary Syzyfa polega na tym, iż nie widział on sensu w swojej pracy. Nie mógł także mieć nadziei na to, że jego sytuacja ulegnie zmianie.
Syzyf nie traktował bogów tak poważnie, jak oczekiwały tego nadludzkie istoty. Pozwalał sobie w stosunku do nich na zuchwałość. Na początku wyjawiał ich tajemnice, w końcu dopuścił się jeszcze bardziej ryzykownego czynu - uwięził Śmierć, czym naraził się Plutonowi. Można powiedzieć, że był lekkoduchem. Nie zważał na boskie ostrzeżenia.
W tekście Camusa Syzyf symbolizuje tzw. "człowieka absurdalnego" - istotę świadomą bezcelowości własnego istnienia.
Absurd życia bohatera mitologicznego polega na tym, że codziennie wykonuje on bezcelową pracę oraz jest tego w pełni świadomy. Czyni go to tzw. człowiekiem absurdalnym, Syzyf zdaje sobie bowiem sprawę z braku sensu istnienia. Cechuje go postawa buntu egzystencjalnego, gdyż akceptuje on absurdalność życia.
Współczesny robotnik - tak jak Syzyf - również wykonuje każdego dnia tę samą pracę. Jego los jest absurdalny, jednak zazwyczaj nie ma on świadomości tego absurdu. Liczy na to, że kiedyś uda mu się osiągnąć cel.
Wartość i godność Syzyfa opiera się na świadomości własnego losu. Bohater zdaje sobie sprawę z tego, że jego udręka nigdy się nie skończy. Mimo to za każdym razem z powraca do kamienia. Jego siła przejawia się w pogardzie dla absurdu życia przy jednoczesnej akceptacji swojego położenia.
Zdaniem Camusa szczęście polega przede wszystkim na pogodzeniu się ze swoim losem. Człowiek musi z pełną świadomością zaakceptować absurd istnienia. To pozwoli mu odnaleźć spełnienie nie w samym osiągnięciu celu, ale w niekończącej się drodze do niego. Źródłem siły jest aktywna postawa, a także wytrwałość w wykonywaniu swojego zadania.
Cechy eseju filozoficznego:
Autor jest najbardziej zainteresowany momentem, kiedy bohater schodzi ze szczytu, by na nowo rozpocząć swoją pracę. Camus bezpośrednio akcentuje to, że ten etap jest ważny z punktu widzenia jego wywodu: "Interesuje mnie...". Dodatkowo rozważaniom na temat powrotu z góry Camus poświęca aż trzy akapity.
Przykładowo:
Sugestię tę można rozumieć jako propozycję nowej interpretacji historii Syzyfa. Zdaniem autora codzienna walka z absurdem istnienia może przynieść człowiekowi szczęście. Syzyf ma pełną świadomość bezcelowości swojej pracy, jednak jest wierny pewnej idei. Słowa kończące fragment to autorska zachęta do tego, by inaczej postrzegać istnienie. Uzmysłowienie sobie absurdu własnego losu nie powinno zatrzymywać człowieka, zniechęcać go do podejmowania działań. Aktywna postawa może przekuć ten absurd w siłę.
Postawa Syzyfa jest zgodna z zasadami etyki egzystencjalistycznej. W ujęciu autora bohater był wierny pewnym ideałom, które stanowiły dla niego coś silniejszego niż nakaz bogów. Syzyf musiał sam określić sens swojego istnienia - odnalazł go w codziennej walce. Przyjął postawę heroiczną. Wytrwale znosił swoją udrękę i potrafił czerpać z tego szczęście. W sposób godny stawiał czoła niekończącej się męce.
Bunt Syzyfa łączy się z samoświadomością bohatera. Wie on, jak bezcelowa jest jego praca. Zdaje sobie sprawę z tego, że nigdy nie osiągnie celu. W tym dostrzega absurd swojego istnienia i darzy ten los pogardą. Bunt egzystencjalny przejawia się jednak nie w biernej rezygnacji, lecz w kontynuowaniu udręki. Syzyf uznaje, iż "wszystko inne do niego należy" - koncentruje się na tym, co może kształtować. Chce być panem swojego losu.
Przykładowo:
Bunt egzystencjalny można utożsamiać z godnym znoszeniem codziennych obowiązków i trudów. Heroizm nie oznacza bowiem jedynie wielkich czynów, podobnych do dokonań mitologicznych herosów. Etyka egzystencjalistyczna koncentruje się na indywidualnych przeżyciach jednostki. Camus pisze także, iż "Człowiek zawsze odnajdzie swój ciężar". Ten ciężar dla każdego może być czymś innym. Bunt polega na akceptacji tego, że te codzienne trudy się nie skończą, przy jednoczesnej wytrwałości w wykonywaniu swojego zadania.
Indywidualne
Indywidualne