Historia ukazana w powieści Madame opowiedziana jest z perspektywy dojrzałego człowieka. Wskazują na to m.in. następujące elementy:
Określenia ekspresywne z tekstu:
Z przytoczonych fragmentów wyłania się negatywna ocena szkoły lat 60. XX wieku. Autor zwraca uwagę na przesadnie podniosły charakter szkolnych wydarzeń, które cechują się nieuzasadnionym patosem. Ponadto nie są atrakcyjne dla uczniów - nie tylko ich nużą, lecz także wprowadzają młodzież w stan przygnębienia. Przywołane emocjonalizmy eksponują także groteskowy, absurdalny charakter ówczesnej szkoły, który przejawia się m.in. w zideologizowaniu placówki, pompatycznych wystąpieniach i ogólnej sztuczności ("była to [...] jakaś straszliwa bzdura, i odczuwali ją wszyscy - i widownia, i my").
Wykonanie utworu Raya Charlesa wywołało u uczniów entuzjazm, uniesienie ("Zebranych ogarnął istny szał"). Słuchacze zaczęli tańczyć, klaskać i skandować słowa piosenki. Ten emocjonalny zryw najprawdopodobniej wynika z tego, iż uczniowie przez dłuższy czas musieli uczestniczyć w nużącym, patetycznym festiwalu. Bohater-narrator postanowił natomiast zagrać żywiołową, dynamiczną muzykę, która dodatkowo kojarzona była nie z szarą rzeczywistością PRL, lecz ze światem zachodniej kultury. Entuzjazm słuchaczy świadczy o tym, iż polska młodzież chciała uczestniczyć w przemianach obyczajowych i kulturowych dokonujących się na zachodzie Europy. Młodzi ludzie pragnęli wolności, której symbolem była m.in. muzyka rozrywkowa.
Bunt narratora-bohatera polega na tym, iż uczeń nie tylko nie przestał śpiewać, gdy nauczyciel wyraził swoje oburzenie, lecz także skierował w stronę mężczyzny prowokująco brzmiące słowa utworu: "What you say?!". W zestawieniu z kontekstem ("Co tu się dzieje, do jasnej cholery") oraz pogardliwym wyrazem twarzy narratora-bohatera fraza ta miała niewątpliwie zadziorny, lekceważący charakter.
Karą dla uczniów było rozwiązanie zespołu Modern Jazz Quartet. Dodatkowo narrator-bohater otrzymał złą ocenę ze sprawowania.
Uwaga! Jest to odpowiedź na podstawie przytoczonego fragmentu.
Obraz warszawskiej szkoły ukazany w powieści Libery można odczytywać jako alegorię szarej rzeczywistości PRL. Jazzowy zespół stworzony przez uczniów wskazuje na pragnienie uczestniczenia w zachodniej kulturze, a także potrzebę realizowania swoich pasji, rozwijania się. Uniemożliwienie występów symbolizuje natomiast liczne ograniczenia nakładane przez władze komunistyczne, dla których zagrożeniem było nie tylko zainteresowanie zachodnią kulturą, ale także dążenie do indywidualności. Ponadto może być alegorią braku perspektyw oraz swoistego zamknięcia obywateli, oddzielenia ich od dynamicznie rozwijającego się świata zza żelaznej kurtyny. Komunistyczna rzeczywistość jawiła się jako przykra, przygnębiająca. Podobnie jak szkolne występy i festiwale, świat kultury PRL cechował się także przesadnym patosem, który uwypuklał się również w rządowej narracji. Dodatkowo sztuka była naznaczona ideologią, stanowiła narzędzie indoktrynacji. Duża część obywateli przyzwyczaiła się do życia w realiach państwa komunistycznego, jednak było to raczej wyrazem beznadziejnej rezygnacji, a nie poparcia dla reżimu. "Głęboką depresję i stan otępienia" u uczniów można odnieść ogólnie do apatii charakteryzującej ówczesne społeczeństwo, natomiast bunt narratora-bohatera wskazuje na zdolność do oporu, nonkonformizm.
Przykładowo:
Komunistyczne władze mogły obawiać się jazzu z uwagi na to, iż była to muzyka zapoczątkowana i rozwijająca się w Stanach Zjednoczonych. Utożsamiano więc ten gatunek z Zachodem, który uważany był za źródło zepsucia. Ponadto jazz charakteryzował się żywiołowością, swobodą twórczą. Mógł też kojarzyć się z buntem, tego natomiast obawiały się władze. Ponadto - jak pokazuje fragment powieści - muzyka jazzowa w niecodzienny sposób oddziaływała na słuchaczy. Wywoływała entuzjazm, porywała do tańca - takie zrywy nie były dobrze widziane przez władze.
Indywidualne
Uwaga! Jest to odpowiedź na podstawie przytoczonego fragmentu.
W oparciu o przytoczony fragment powieści można uznać, że autor stylizuje swoją biografię. Opisane zdarzenie stanowi bowiem nie tylko jeden z wielu elementów składających się na życiorys narratora-bohatera, lecz wskazuje na jego cechy, charakteryzuje go. Służy uwypukleniu życiowej postawy, którą przyjął młodzieniec - ukazuje bunt bohatera, indywidualny stosunek do rzeczywistości.
Indywidualne
Indywidualne
Indywidualne
Indywidualne